Bayraq yandırmaq acizlik, çarəsizlik, məğlubedilmişlik əlamətidir. Haradan baxsaq, belədir. Başqa izahatı yoxdur.

Baxaq, görək, bunu ən çox kimlər edir? Düşməninə gücü çatmayanlar, ondan ard-arda güclü zərbə yeyənlər.

Düşmənin bayrağını yandırmaq onların ən böyük qisas aksiyası, eyni zamanda yeganə təsəllisidir. Əllərindən başqa təsirli cavab aktı gəlmir.

Qalib ölkələr məğlub etdikləri ölkələrin bayrağını yandırmırlar, endirib bir kənara atırlar, məsələ bitir.

Şükür ki, 1994-cü ili mayında Bişkekdə atəşkəs sazişi imzalandığı zamandan başlayaraq məğlub durumda qaldığımız 28 ildə biz bayraq yandırmaq kimi aksiyalara aludə olmadıq. Belə hallar olsa da, epizodik oldu.

Ancaq ermənilər 2020-ci ildə düçar olduqları məğlubiyyətdən sonra dəfələrlə dövlət bayrağımıza qarşı təhqiramiz hərəkətlərə yol veriblər, verirlər.

Biz anlayırıq ki, onlar bunu çarəsiz olduqları, özlərini əzilmiş hiss edikləri üçün edirlər. Bayrağımızın yandırılması və ya ayaq altına atılması hiddətimizə səbəb olsa da, düşmənin uzun illərdən sonra özünü bu cür aciz sayması məmnunluq yaradır.

Dünən ermənilər öz köhnə şakərlərinə sədaqət göstərərək........

© Müsavat