Yusuf Kanlı

Kıbrıs’ta uzun bir aradan sonra yeniden “umut” kelimesinin telaffuz edildiği bir döneme girdik. Kıbrıs Türk tarafında yaşanan liderlik değişimi, donmuş kanalları açtı, dili yumuşattı, diplomasiyi yeniden hareketlendirdi. Görüşmeler yapılıyor, teknik komiteler çalışıyor, Birleşmiş Milletler sahada. Kısacası, bir fırsat var.

Ama bu, emniyet kemeri takmadan hızlanılacak bir yol değil.

Kıbrıs’ın yakın tarihi bize şunu öğretir: Atmosfer önemlidir ama tek başına yetmez. İyimserlik değerlidir ama disiplinsizse hayal kırıklığı üretir. Bu yüzden bugün ihtiyaç duyulan şey, romantik beklentiler değil; gerçekçilikle yoğrulmuş bir umut anlayışıdır.

Kıbrıs Türk tarafının son dönemde ortaya koyduğu yaklaşımın ayırt edici özelliği de tam olarak budur. Esastan önce yöntemi merkeze alan, zamana bağlı, geçmişte sağlanan yakınlaşmaları çöpe atmayan ve siyasi eşitliği soyut bir ilke olmaktan çıkarıp işlevsel hale getirmeyi hedefleyen bir çerçeve önerilmektedir. Bu yaklaşım bir oyalama taktiği değil; defalarca hayal kırıklığı yaşamış bir toplumun kendini güvenceye alma refleksidir.

Asıl düğüm noktası yine aynı yerde duruyor: siyasi eşitliğin pratikte nasıl hayata geçirileceği.

Rum liderliği, dönüşümlü başkanlık gibi mekanizmalara direnmeye devam ediyor. Kimi zaman “çoğunluk demokrasisi” argümanı öne sürülüyor, kimi zaman konu bilinçli biçimde Türk askeri ya da garantiler başlığıyla iç içe geçiriliyor. Oysa yönetişimle güvenlik, hem hukuken hem siyaseten farklı dosyalardır. Siyasi eşitliği, alakasız başlıkların arkasına saklamak sorunu çözmez; erteler.

Bir diğer yöntem ise, Kıbrıs Türk tarafını geçmişte ortaya konmuş tüm başlıkları aynı anda konuşmaya davet ederek, siyasi eşitliği başlangıç noktası olmaktan çıkarmaktır. Bu yaklaşım, meselenin kalbine dokunmaktan kaçınmanın daha sofistike bir yoludur.

Kıbrıs Türkleri açısından tablo nettir. Siyasi eşitlik........

© Muhalif