Henüz belli değil.
Ama sahadaki tablo şu; First Lady Emine Erdoğan dahil, Türkiye “her cephede” çalışıyor. Avustralya ise, Türkiye’nin COP31’e ev sahipliği yapma teklifini geri çekmesi için yoğun bir lobi faaliyetinde bulunuyor. Kısaca, 2026’da yapılacak konferans için yarış sürüyor ve bu yarış sadece bir organizasyon yarışı değil; diplomasi, prestij ve samimiyet arenası.
Türkiye, COP31’e ev sahipliği yapma isteğini özellikle “küresel güney” ile “küresel kuzey” arasındaki köprü rolü üzerinden meşrulaştırıyor. Coğrafi olarak Avrupa, Asya ve Orta Doğu’nun kesişiminde bulunan Türkiye, iklim diplomasisinde artan etkisini COP31 aracılığıyla pekiştirmek istiyor.
Türkiye, genç nüfusunu, artan yenilenebilir enerji yatırımlarını ve bölgesel enerji geçişindeki kritik konumunu öne çıkarıyor. Ayrıca gelişmekte olan ülkeler adına “iklim finansmanına adil erişim” konusunu masaya taşımayı vaat ediyor.
Ancak Türkiye’nin fosil yakıt bağımlılığı, kömürden çıkış için net bir takvim sunmamış olması ve Paris Anlaşması’na geç katılımı, uluslararası çevreler tarafından eleştiriliyor.
Avustralya ise COP31’i iklim politikalarında yeni bir imaj inşası için kritik bir fırsat olarak görüyor. Uzun yıllar fosil yakıt ihracatına dayalı ekonomisi nedeniyle iklim müzakerelerinde “geciktirici aktör” olarak anılan Canberra yönetimi, özellikle son yıllarda Pasifik Adaları ile ilişkilerini güçlendirme çabası içinde.
Avustralya, COP31’i Pasifik bölgesinin sesi için bir platforma dönüştürme sözü veriyor. “İklim adaleti” söylemiyle, yükselen deniz seviyelerinden doğrudan etkilenen ada devletlerine ev sahipliği yapmayı diplomatik bir koz olarak kullanıyor.
Bununla birlikte Avustralya’nın devam eden yeni gaz ve kömür projeleri, Vanuatu ve diğer Pasifik ülkeleri tarafından “ikiyüzlü” bir politika olarak eleştiriliyor.
Her iki aday ülkenin diğer ülkeler nezdinde durumu........

© Muhalif