İki Aylık Fırçadan "Usta" Çıkar mı? |
En baştan açıkça söyleyeyim: İSMEK’leri, Halk Eğitim merkezlerini, yerel atölyeleri sonuna kadar destekliyorum. Vaktiyle imkân bulamamış, içinde yetenek barındıran veya sadece ruhunu doyurmak isteyen insanların yaş gözetmeksizin fırçayla, çamurla, renkle tanışması son derece kıymetli bir sosyal köprüdür. Sanatın herkes için erişilebilir olmasına, iyileştirici gücüne en ufak bir itirazım olamaz.
Benim desteklemediğim ve hatta içten içe öfkelendiğim şey çok başka: İki ay kursa gidip, eline palet aldıktan sonra "Ben artık oldum, en iyi resmi ben yaparım" küstahlığıyla ortaya dökülenler...
Bugün ortalık, birkaç haftalık eğitimden sonra salon kapatıp sergi açan, duvara iki renk sürüp kendini yıllarını bu işe adamış profesyonel sanatçılarla bir tutan fütursuz bir özgüvenle dolup taşıyor. Ne yazık ki bu hızlı tüketim çağında sanat; çileli, sabır gerektiren bir yolculuk olmaktan çıkarılıp ucuz bir vitrin süsüne dönüştürülüyor.
Üstelik bu niteliksizlik sadece figüratif veya klasik resimle de sınırlı kalmıyor; "kavramsal sanat" ve "performans" kılıfı altında iyice çığırından çıkıyor. Sosyal medyada Vileda fırçasıyla tuvale boya sürmeyi sanat sanan, dümdüz boyanmış tek renk bir tuvalin önüne geçip derin felsefi anlamlar çıkarıyormuş gibi yapan koca bir güruh türedi. Oysa arkasında ne bir alt yapı ne de teknik bir birikim olan o dümdüz boyadan........