Çoğu yazımın girişinde ülkenin ve dünyanın geldiği halden yakınıyor, yaşanan gelişmelerin sıkıntılı yönlerini vurguluyor ve bunlara rağmen ülkeye dair duyduğum umuttan bahsediyorum. Doğrusu bu umudu hala koruyor ve sürekli filizlendirmeye çalışıyorum ancak zamanın, dünyayı ve Türkiye’yi sürüklediği konum gerçekten can sıkıcı. Dünyanın istikrarlı bildiğimiz ülkelerinde bile iç huzursuzluk, politik kutuplaşma artıyor; gündemi yakalamak ve gündemin gerçekliğiyle başa çıkabilmek zorlaşıyor.

İşte bu huzursuz gündemlerden, çevremizde yaşananlardan kopmamak ve toplumsal gerçekliğin içerisinde sağ salim ayakta kalabilmek için insanın kendisine motivasyon devşirmesi gerekiyor. Yazının bu gündemden yakınan girişi aldatmasın, bugünün bu kaotik atmosferi içerisinde sağlıklı bir politik analiz çıkarabileceğimi düşünmüyorum. O sebeple, bu karışık gündemin kafamdaki yansımasını bana sürekli umut ve güç veren bir şarkının yardımıyla anlatmaya çalışacağım.

The Kinks Üzerine

60’ların ortalarında İngiltere, pop kültürü temelden sarsan bir hareketlenmenin öncülüğünü yaptı. The Beatles, Rolling Stones, the Who, Manfred Mann, the Animals gibi 50’lerin rock’n roll’undan ve blues’undan beslenen genç İngiliz gruplar; dünyayı -ve özellikle Birleşik Devletleri- müzikleriyle ele geçirdi. “British Invasion” olarak kültürel bir fenomene dönüşen bu dönemde sivrilen gruplardan birisi de şüphesiz; Davies kardeşlerin öncülüğünde kurulan the Kinks.

1964-1970 arası döneme “You Really Got Me”, “Waterloo Sunset”, “A Well Respected Man”, “The Village Green Preservation Society”, “Lola” gibi kültleşmiş sayısız şarkı sıkıştıran grup, 1971’deki “Muswell Hillbillies” albümünün ardından görünürlüğünü istikrarlı şekilde kaybetmeye başladı. 70’lerin çeşitlenen Rock müziğinin içerisinde, deneysel fikirlerle kendilerine yeni bir yol bulmaya çalışan grup, 60’lardaki şöhretine ve popülerliğine bir daha ulaşamadı.

İzninizle Kinks hakkındaki bu kısa bilgilendirme turunu 1977 yılında çıkan Sleepwalker albümüyle noktalayacağım. Grubun düşen popülerliğiyle artan sanatsal olgunluğunu bir tezat halinde barındıran albüm, “Kinks” denildiğinde akla ilk gelecek çalışmalardan değil. Halbuki “Life on the Road”, “Sleepwalker”, “Juke Box Music”, “Life Goes On” gibi duygusal derinliğe sahip şarkıları içerisinde barındıran albüm; özellikle Ray Davies’in söz yazarlığının tavan noktalarından birini temsil ediyor.

“Brother”

Yazının girişinde gündemin bu denli yoğun olduğu dönemlerde ayakta kalabilmek için farklı motivasyonlar türetmenin gerekliliğinden bahsetmiştim. İşte Kinks’in bu albümünde “Brother” isimli öyle bir şarkı var ki, yarım yüzyıl sonrasının bulantılı gündemine karşı güncelliğini korumayı başarıyor.

The world's goin' crazy and / Dünya çığırından çıkıyor ve

Nobody gives a damn anymore / Artık kimse umursamıyor

And they're breakin' off relationships and /........

© Muhalif