"Kilimancaro – əbədi qarlarla örtülü 5895 metr yüksəklikdə yerləşən uca dağ silsiləsi olub Afrikanın ən yüksək nöqtəsidir. Masai qəbiləsi onun qərb zirvəsini "Nqaye-Nqaya", yəni "Tanrının evi" adlandırır. Zirvənin ən yüksək nöqtəsində soyuqdan donmuş bəbirin cəsədi var. Bəbiri bu yüksəkliyə nəyin çəkib gətirdiyini heç kim izah edə bilmir..."

– Ernest Heminquey, "Kilimancaronun qarları"

Görkəmli amerikalı yazıçının "Kilimancaronun qarları" (The Snows of Kilimanjaro) adlı hekayəsinin girişindəki bu sözlər təsadüfi bir təsvir deyil. Bu epiqraf çox güclü bir simvolik konstruksiyadır.

Kilimancaro geoloji olaraq sönmüş vulkan kompleksidir. Qarla örtülü zirvəsi tropik Afrikanın ortasında yerləşdiyi üçün özü-özlüyündə bir paradoksdur: istiliyin içində donmuş saflıq. Onun Masai mifologiyasında "Tanrının evi" adlandırılması da bu paradoksu tamamlayır: zirvə ilahi məkandır, aşağı dünya isə gündəlik həyat.

Heminqueyin möhtəşəm ideyası da elə bunun içindədir.

Bəbir instinktiv olaraq aşağıda, isti iqlimdə yaşamalı olan heyvandır. Amma o, müəmmalı bir şəkildə zirvəyə qədər qalxır və orada ölür. Bunu üç səviyyədə oxumaq olar:

1. Ambisiya və........

© Modern.az