Rəhmət, Özbəkistan… |
Orada müasirliklə ənənə bir-birinə düşmən kimi baxmır
Bəlkə də bu yazı çoxlarına adi görünəcək. Bəlkə də burada yazılanların bir hissəsi kimlər üçünsə keçilmiş yer, müşahidələrdən ibarət toplu kimi assosiasiya verəcək.
Doğallıq, səmimilik, özün olaraq qalmaq indiki dünyada getdikcə azalan sərvətlərdir. Mən Özbəkistanda hər salamda bunlarla qarşılaşdım.
Özbəkistan mənim üçün tarixi ilə yanaşı, həm də jurnalist dostum Hamzadan başlayır. Səmimi, təmiz niyyətli Hamzadan.
Yadımdadır, onu Azərbaycana dəvət edəndə Füzulidə Özbəkistanın tikdirdiyi uşaq bağçasının şəklini çəkmişdi. Elə bil həmin bağçanı özü tikdirmişdi. Elə sevinirdi ki, bunu hiss etməmək mümkün deyildi. Davranışları hiss etdirirdi ki, özbəklər bizi qardaş hesab edirlər.
Özbəkistanın hər qarışı türkün tarixidir. Atalarımızın ruhu bu torpaqlarda dolaşır. Buxara, Səmərqənd, Xivə türk tarixinin daşlaşmış yaddaşıdır. Burada hər divar danışır. Hər küçə keçmişdən xəbər verir. İnsan elə bilir ki, bir az diqqətlə baxsa, Əmir Teymuru görəcək.
Burada Hunlardan başlayan böyük yürüşlərin izi, Səlcuqluların ruhu yaşayır. Teymurilər dövrünün əzəməti bu gün də memarlıqda hiss olunur. Mavi günbəzlər, qədim mədrəsələr, minarələr adama tarix kitabını xatırladır. Burada tarix muzeylərdə saxlanılmır, insanlarda görünür.
Uzun illər sovet ideologiyası özbəklərə, azərbaycanlılara, qazaxlara başqa cür damğalar vuruldu. Amma tarix yalanı sevmir.
Bu gün həmin ideologiyanın kölgələri çəkilib. Türklər bir-birini yenidən kəşf edir. İki gün danışdıqdan sonra özbəklə azərbaycanlı bir-birini rahat........