YENİ NESİL DEDİĞİMİZ BİZİM İZLERİMİZ

Oğlum okuldan geldi, gözleri ışıl ışıl. “Anne” dedi, “artık bütün sınıf senin gibi ‘bak sen’ diyor. Benden öğrendiler.” O anlatırken gururluydu. Ben ise düşündüm. Bir çocuk… Yirmi kişilik bir sınıf… Yirmi ev… Bir kelime, bir ağızdan çıkıyor ve fark etmeden onlarca haneye giriyor. Öğretmenlik yıllarımda da çok gördüm bunu. Bir öğrencinin söylediği bir söz, bir anda bütün okula yayılırdı. Oradan evlere… Kardeşlere, kuzenlere… İşte, düşünmemiz gereken sadece “Ne öğrettim?” değil, “Ne yaydım?” da olmalı. Çünkü bazı şeyler öğretilmez. Yaşanır, duyulur ve fark etmeden taşınır. Eğer o kelime güzel olsa, insanın içi rahat eder. “Ne güzel vesile olduk” dersin. Ama ya değilse? Ya gereksizse, ya yakışıksızsa? Ya ağızdan çıkarken küçücük, ama yayıldıkça büyüyen bir şeye dönüşüyorsa? İşte o zaman insanın içi daralıyor. Bazen uzun uzun anlatıyoruz… Ama çocuklar en çok bizden gördüklerini alıyor. Bir anlık öfkemizi… Gelişigüzel bir sözümüzü… Neye........

© Mir'at Haber