HAYATIN KENDİSİ İBADET OLUR MU? NİYE OLMASIN? |
HAYATIN KENDİSİ İBADET OLUR MU? NİYE OLMASIN?
İbadet, yaratılış sebebidir (Zâriyât, 51/56). Varlığın dilidir, Yaratana saygı ve teşekkürdür, Allah’a duadır, niyazdır.
İbadeti bedenimiz değil; iman ve irademiz hayata taşır.
İbadetler, ahlak mektebidir. İnsan namaz kılar; namaz da insanı, insan kılar. Ahlaka dönüşmeyen ve dönüştürmeyen bir ibadet, ibadet değildir.
İbadetlerin amacı: takvadır/sorumluluk ve duyarlılık bilincidir, güzel ahlak ve iyi insan inşasıdır, manevi bağışıklık sistemi tesis etmektir insanda.
İbadetlerin gayesi, sen-ben değil; bir başkasıdır. Yetimi sevindirmek, ağlayanı güldürmek, kimsesi olmayanın kimsesi olmak, mazlumun yanında, yâr ve yardımcısı olmaktır.
Ey insan! sahip olduğumuz her şeyi bizim sanırız. Oysa aldığımız nefes dahil her şeyimiz; canımız, kanımız, ruhumuz, hepsi Allah’ındır. İyi insan olmamız için bize verilmiş emanettir, kredidir, imtihandır. Bize düşen, bu aleme yük olmak değil; yük almaktır. Öyleyse Allah’ın bizi koyduğu, kullandığı yere bakalım!........