Vasıf her şeyin belirleyicisidir. Emek ise vasfın görünür hâlidir. Yıllar önce bir reklam vardı: “İmaj hiçbir şeydir, susuzluk her şey.” Türk futbolunun son yıllardaki hikâyesi de biraz buna benziyor. İmaj çoktu; manşetler, övgüler, ekranlarda kurulan büyük cümleler, sosyal medyada dolaşan hamaset yüklü beklentiler… Ama vasıf yoktu. Ve sonunda gerçek, bütün makyajları silerek ortaya çıktı.

Bir ülkenin yirmi yılı aşkın süredir süren büyük futbol susuzluğu vardı. 2002 Dünya Kupası’nın ardından her turnuvada yeniden üretilen umutlar, her jenerasyona yüklenen tarihsel misyonlar ve her başarı kırıntısının bir altın çağa dönüştürülmesi alışkanlığı… Bu susuzluk öylesine büyüktü ki, insanlar gerçekliği görmek yerine görmek istediklerine inanmaya başladı.

Futbolun en tehlikeli yanı da budur zaten: Beklentiler, hakikatin önüne geçtiğinde ortaya büyük yanılsamalar çıkar.

Bugün yaşadığımız hayal kırıklığının sebebi yalnızca alınan sonuçlar değildir. Sorun daha derindedir. Sorun, Türk futbolunda uzun zamandır liyakatin yerini görüntünün almış olmasıdır.

Federasyonun tepesinde bulunan isimlerden teknik heyete kadar........

© Milli Gazete