Geldik, yaşadık ve sonunda öleceğiz. Neticede ömür dediğin bir nefes… Onun için ne kimsenin ahını almaya ve ne de ikiyüzlü, mürai olarak yaşamaya değmez. Malum: "Bu dünya hayatı ancak bir eğlence ve oyundan ibarettir. Ahiret yurduna gelince, işte gerçek hayat odur” (Ankebût/64) buyrulmaktadır.

Ama bu günlerde bizler birbirimizi sevmiyoruz. Siyaseten birbirimizi üzüyor ve kinleniyoruz. Oysa kin, sahibine yüktür. Düşmanlık ise sahibine işkencedir. Nefret insanları ayrıştırmakta, kıskançlık sahibine körlük vermektedir. Cahillik rezilliktir, tembellik ise kepazeliktir.

· İnsan niyet eder, Allah nasip eder.

· İnsan gayret eder, Allah ihsan eder.

· İnsan sabreder, Allah ise lütfeder.

· İnsan dua eder, Allah duaya icabet eder.

İşte o zaman da maneviyat güç haline gelir, çalma, çırpma, soyma, sömürme olmaz. Hemen belirtelim ki; huysuz olan bir insan zaman içinde düzelebilir. Cahil insan da zaman içinde akıllanabilir. Sinirli, asabi insan sakinleşebilir. Ama nankör olan insanlar asla değişmez, muannid olur.

Cemal Süreya der ki; “İnsanlar değişmez, boşuna çabalayıp kendinizi yormayın. Ne sineği çöpten ne de arıyı çiçekten vazgeçirebilirsiniz. Sonunda herkes kendi doğasına döner.” Ama bizler, hayatımız boyunca insanların değişmesini bekleriz. Oysa insanın karakteri, alışkanlıkları ve özü, çoğu zaman, sanıldığı kadar kolay kolay değişmez. Bu durumu günümüzde görmekteyiz.

İnsanlar........

© Milli Gazete