Deniz kıyısında eğilip
bir taş aldım avucuma,
sanki kadim bir zamanın,
nabzı atıyordu içinde…

Kimi taş sustu,
ipek gibi kaydı parmaklarımdan—
çok şey görmüş,
çok şey affetmişti belli ki…

Kimi taş ise bağırıyordu,
köşeleri kanatıyordu tenimi…
Daha yeni kopmuştu bütünden,
kırılmanın sıcaklığı geçmemişti belli ki…

İnsan da böyle kırılır bazen;
bir ihanetle,
bir gidişle,
adı konmamış bir........

© Milli Gazete