“Şimdi bazı şeyleri suskunlukla geçiştireceğim” diyordu Kafka. Konuşmanın ve hakikati söylemenin bir hayli zahmetli olduğu bir dönemdeyiz. Beni takip eden dostlar, doğruyu dümdüz söylemekten kaçınmadığımı bilir.

Fakat öyle bir çağa denk geldik ki, Tolstoy’un ifadesiyle; “Her şey koca bir rezilliğin etrafında dönüp duruyor. Hepsi de memnun, böyle olması gerektiğinden eminler, ölene kadar bu şekilde devam etmeye razılar.”

Dostoyevski bunu daha farklı bir bakış açısıyla dile getiriyor; “Bir mahkûmun kaçmasını engellemenin en iyi yolu, onun hapiste olduğunu asla bilmemesini sağlamaktır” diyor.

Böyle bir tuzağa düşürdüler bizi. İçinde bulunduğumuz rezaleti fark edemeyecek kadar tüm kaçış yollarını tıkadılar. Sonra büyük bir memnuniyetle bu hapishanede yaşamaktan keyif almaya başladık.

Onu demek istiyorum; Haykıracağınız hakikati artık kaç kişi dikkate alır? Doğruyu büyük bir cesaretle söylemeniz ne kadar tesirli olur?

Herkes etrafında dönen rezillikten memnun görünüyor. Hal böyle olunca insan susmayı tercih ediyor bir müddet. O yüzden Şems-i Tebrizi’nin dediği gibi; ‘sessizliğin en güzel ses olduğunu’ idrak ediyor.

Yalnızlığımız biraz da bundan kaynaklanıyor. Kafka’nın dile getirdiği gibi;........

© Milat