Temmuz ayının sıcak ilk pazartesi gününde Pasifik Okyanusu'nun muazzam derinlikleri, uluslararası politikanın en görünmez fakat en kritik güç mücadelelerine ev sahipliği yaptı.

Çin'e ait nükleer bir denizaltıdan fırlatılan JL-3 (Julong-3) kıtalararası balistik füzenin gerçekleştirdiği başarılı deneme, Pekin'in askeri modernizasyonunda ulaştığı yeni eşiği ortaya koyarken, denemenin zamanlaması en az teknik başarısı kadar dikkat çekiciydi.

İstanbul'da gerçekleştirilecek NATO Zirvesi'nin hemen öncesinde yapılan bu stratejik test, yalnızca askeri bir faaliyet olarak değil, aynı zamanda ittifakın gündemine doğrudan mesaj veren jeopolitik bir hamle olarak okunmalıdır.

Uluslararası ilişkiler literatüründe nükleer caydırıcılık, bir devletin ilk nükleer saldırıya maruz kaldıktan sonra dahi karşı tarafa kabul edilemez zarar verebilme kapasitesi olan "ikinci vuruş yeteneği" (second-strike capability) üzerine inşa edilir. Karadaki füze siloları ve stratejik bombardıman uçakları uydular tarafından izlenebilirken, okyanusun derinliklerinde görev yapan balistik füze taşıyan nükleer denizaltılar bu caydırıcılık zincirinin en kritik halkasını oluşturuyor.

Çin'in uzun yıllar kullandığı JL-2 füzeleri yaklaşık 7.200 kilometrelik menzilleri nedeniyle Pekin'in stratejik seçeneklerini sınırlıyordu. Yeni nesil JL-3 10.000 ila 12.000 kilometreyi aşan menziliyle bu dezavantajı büyük ölçüde ortadan kaldırıyor.

Bu teknik sıçrama, stratejik denklemi önemli ölçüde değiştireceğe benziyor.

Çin'in Jin sınıfı (Type-094) ve geliştirilmekte olan Type-096 nükleer denizaltılarıyla birlikte ABD ana karasını kendi kıyılarına çok daha yakın ve güvenli sulardan hedef alabilecek bir kapasiteye ulaşmış oldu.

Ayrıca JL-3'ün çoklu bağımsız hedeflenebilir savaş başlığı (MIRV) taşıma kabiliyetinin, mevcut füze savunma sistemleri üzerinde ciddi........

© Milat