Yıllardır bu topraklarda aynı gökyüzünün altında nefes alan, aynı ezanla uyanan, aynı bayrağın gölgesinde huzur bulan bir milletiz biz. Türk’üyle, Kürt’üyle, Laz’ıyla, Çerkez’iyle… Aynı kaderin yolcuları, aynı tarihin evlatlarıyız. Fakat ne acıdır ki zaman zaman aramıza nifak tohumları ekilmiş, kardeş kardeşe düşman edilmek istenmiştir.

Oysa tarih bize başka bir hakikati haykırır.

Çanakkale’de yan yana düşen şehitlerin kimliği sorulmadı. Kurtuluş Savaşı’nda omuz omuza verilen mücadelede kimse birbirinin etnik kökenini sorgulamadı. O gün bu millet tek yürek oldu, tek bilek oldu ve imkânsızı başardı. Çünkü biliyordu ki ayrılık ölüm, birlik ise diriliştir.

Bugün de aynı kavşaktayız.

Yıllardır süregelen acıların, gözyaşlarının, ocaklara düşen ateşin son bulması için bir fırsat kapısı aralanmışken; bu sürece sırt çevirmek, hatta zarar vermek, en başta bu topraklara ihanettir. Terörsüz bir Türkiye hayali; yalnızca bir siyasi hedef değil, annelerin duası, yetimlerin umudu, toprağa düşen gençlerin ardından yükselen bir feryattır.

Artık analar ağlamasın.

Artık evlatlar toprağa düşmesin.

Bu süreçte her birimize düşen büyük bir sorumluluk vardır. Türk’ün de Kürt’ün de en birinci vazifesi; birliği korumak, safları sık tutmak ve kardeşliğe sahip çıkmaktır. Çünkü bu topraklar üzerinde oynanan oyunların en büyük dayanağı, bizi birbirimize düşürmektir.

Provokasyonlar tam da bu yüzden vardır.

Bir kıvılcımın yangına........

© Milat