Nereye gidiyoruz gündüz gece? |
Benim yetiştiğim "çağdaş"(!) çevrede “toprak kokan insanlara” nice haksızlık yapılırdı.
Kendileri gibi yaşamayan, düşünmeyen insanlar sürekli olarak aşağılanır, onlara yapılan haksızlıklar alkışlanır, “Az bile yapıyorlar bu yobazlara!” yollu lâflar edilirdi.
Kendilerini bu memleketin asli unsurları, sahipleri olarak görürlerdi.
Köylerden gelip şehri kalabalıklaştıranlara çok kızarlardı.
Validemin memleketi Kastamonu’yla dalga geçer, biz Kastamonululara da “ayı” derlerdi.
Tepeden bakışlara, hor görüşlere, hakaretlere dayanamayan validem, o zamanlar çareyi yurt dışına gitmekte bulduğunu söyler.
Aşağı yukarı 60 yıldır yurt dışında yaşıyor annem, kendisiyle hatırlayabildiğim bir arada oluşlarımızın toplamı 60 senede iki ayı bulmaz.
Bizi paramparça etti, jakobenler!
Bu tepeden bakış hâli, bizim “elitistlerin” toprak kokan insanları itip kakması, mağdur kesimde içten içe kızgınlık biriktiriyordu haliyle.
Toprak kokan insanların siyaset ve ticaret yaparken çok “hırslı”, çok “başarılı” ve çok öfkeli olmalarının önde gelen sebebi budur herhalde:
Ezilmişliğe duyulan öfke!
Bu insanlar o yıllarda “eğitim dünyasında” ancak “hademe” olarak yer bulabiliyorlardı.
Apartmanlarda kapıcı, hem çalışılan hem de yatılan imalathanelerde işçi, sokaklarda seyyar satıcı…
Büyük şehirlerde tutunacak dalları yoktu, sahip........