"Kendimiz dışında nereye koştuysak, gurbette kaldık."

Merhum Nurettin Topçu, insanın arayış yanılgısını bu sözlerle anlatmıştı. İnsanın kendi dışındaki her şehirde, her ülkede ve her iklimde mülteci olması bu yüzden belki de. Bir yere sığamayışı, bir yere konamayışı, bir yerde kalamayışı… Bu yüzden belki de şehirden şehir, ilkimden iklime, alemden aleme sürgün oluşu…

Kendi içimizden yüz çevirdiğimizden beridir, yüzümüz gülmedi. Çaldığımız her kapıdan elimiz boş, gönlümüz kırgın, duygularımız ağır hasarlı olarak geri döndük. Belki bulduklarımız aradıklarımız değildi, belki de biz bulmamız gerekenleri yanlış yerlerde aramıştık. Aramak ve bulmak da kadere ve nasibe dahil değil miydi?

İnsanın bu yanılgısını sanki asırlar evvelinden sezmişçesine Hz. Mevlâna şöyle der; “Âlemde ne varsa, senden dışarıda değil. Her ne ararsan, onu kendinde ara.” Belki de insanın evrensel yazgısıydı zamanın tüm kesitlerinde aynı yanılgıya kapılmak ve hüsrana uğramak. Nitekim yaşamın ve ölümün sahibi Rabbimiz Asr Sûresi, 1. ve 2. ayetlerinde; “Andolsun zamana ki, insan........

© Milat