Hakikati anlat, ama kendini tüketme!

İnsanın en derin acılarından biri, iyiliğini istediği insanların hakikate sırt çevirmesidir. Onları uyandırmak, yanlışlardan korumak, doğru yola çağırmak için çırpınır; anlatır, uyarır, sabreder. Fakat bütün çabalarına rağmen karşılık bulamayınca üzülür, yorulur, hatta zamanla tükenir.

İşte Kur’an, insanın bu ince sızısına dikkat çeker:

“Demek sen, bu söze (Kur’an’a) inanmazlarsa, arkalarından üzülerek âdeta kendini tüketeceksin!” (Kehf, 18/6)

Bu ayet, yalnızca Hz. Peygamber’in yaşadığı bir üzüntüyü değil, başkalarının iyiliğini kendi derdi hâline getiren herkesin taşıdığı ağır sorumluluk duygusunu da anlamamıza yardımcı olur.

Resûlullah’ın üzüntüsü, sözünün kabul görmemesinden kaynaklanan kişisel bir kırgınlık değildi. O, insanların hakikatten uzaklaşmalarının kendilerine vereceği zararı biliyor, onların kurtuluşunu istiyordu. Fakat Allah, elçisine onların inkârı uğruna kendisini tüketmemesi gerektiğini hatırlatıyordu.

Çünkü hakikati anlatmak bizim sorumluluğumuzdur; herkesin kalbini değiştirmek değil.

Bugün de anne babalar çocukları, öğretmenler öğrencileri, düşünürler toplumları, iyiliği dert edinen insanlar çevreleri için kaygılanıyor. Anlatıyor, çabalıyor, yol göstermeye çalışıyorlar. Ancak bekledikleri karşılığı göremediklerinde bazen ümitsizliğe, bazen öfkeye, bazen de derin bir kırgınlığa kapılıyorlar.

Oysa bir insanın gerçeği kabul etmemesi, hakikatin değerini azaltmadığı gibi, anlatanın da mutlaka başarısız olduğu anlamına gelmez. Her sözün hemen karşılık bulması, her........

© Milat