Aynı tarih, iki farklı yüzyılda iki ayrı sabaha uyandı.

26 Ağustos 1071'de Malazgirt'te, 26 Ağustos 1922'de Kocatepe'de iki büyük başlangıç yaşandı.

Aradan 851 yıl geçti.

Değişen çağlardı. Değişen şartlardı. Değişen insanlardı.

Fakat tarihin önümüze koyduğu mesele değişmedi:

Bir başlangıcı kalıcı bir sonuca nasıl dönüştürürsünüz?

26 Ağustos 1922'de başlayan Büyük Taarruz, 30 Ağustos'ta Başkomutan Meydan Muharebesi ile kesin sonuca ulaştı. Mustafa Kemal Paşa, Genelkurmay Başkanı Fevzi Paşa ve Batı Cephesi Komutanı İsmet Paşa ile birlikte Kocatepe'de harekâtı yönetti.

Fakat 30 Ağustos'u mümkün kılan şey yalnızca o günün cesareti değildi.

O günün arkasında hazırlık vardı.

Doğru zamanlama vardı.

Zaferin görünen bir günü vardır. Hazırlığın ise uzun bir zamanı.

Malazgirt de bize başka bir gerçeği hatırlatıyor.

26 Ağustos 1071'de Sultan Alparslan ile Bizans İmparatoru Romanos Diogenes'in orduları Malazgirt Ovası'nda karşılaştı. Selçuklu zaferi, Anadolu'nun Türkler tarafından yurt edinilmesinin önünü açan tarihî dönüm noktalarından biri oldu.

Bu iki tarihi birbirine eşitlemek doğru olmaz.

Biri Anadolu'nun tarihî istikametini değiştiren bir savaş.

Diğeri Millî Mücadele'nin son safhasını başlatan büyük bir askerî harekât.

Fakat ikisinin arasında düşünmeye değer bir ortaklık var:

Başlangıç, tek başına sonuç değildir.

Bir kapının açılması başka şeydir.

O kapının ardında kalıcı bir düzen kurmak başka.

Bugün bu düşünceyi Suriye'de yaşanan gelişmeler üzerinden yeniden okumak mümkün.

Amerika Birleşik Devletleri, 24 Ağustos'ta Suriye'yi 1979'dan beri bulunduğu "teröre destek veren devletler" listesinden çıkardı. Karar, Başkan Donald Trump'ın 8 Temmuz'da Kongre'ye yaptığı bildirimin ardından işleyen 45 günlük inceleme sürecinin tamamlanmasıyla yürürlüğe girdi.

Bu, Şam açısından önemli bir eşik.

Çünkü söz konusu liste, yıllardır Suriye'nin dış ekonomik ilişkileri, finansman imkânları ve........

© Milat