Kıymetli Arkadaşım Lokman,

Sana bu mektubu "kıymetli arkadaşım" hitabıyla yazıyorum ama aslında bu ifadenin arkasında bir mahcubiyet saklı. Daha önce ortak dostumuz Güven’e de mektup yazmış ve ona da "arkadaşım" diye hitap etmiştim. Kendisi mektubuma cevap verirken, “İyi ki arkadaşım Güven demişsin; eğer kardeşim Güven deseydin çok kızardım,” demişti. Oysa onunla kardeşlik hukukumuz hâlâ devam ediyor; belki de bu ifadeden sonra “ediyordu” demeliyim.

Güven neden kardeşane değil de arkadaşça bir yaklaşımı tercih etmişti? Bu arada şunu da belirteyim: Yazılarımı ilk defa beğendiğini fark etmiş. Mektubunda öyle söylüyor. Bu bir itiraf mıydı, yoksa deneme tarzında yazdığım yazıların samimiyeti mi hoşuna gitmişti, tam bilemiyorum. Yazdıklarımı son zamanlarda oldukça samimi buluyormuş. Üstelik bunu bana yaranmak için değil, aksine "sana yaranmaya çalışıyor" damgası yeme riskini göze alarak söylediğini vurguluyor.

Güven’e “kardeşim” yerine “arkadaşım” dediğim için bu ifadeyi sahici bulmuş. Ona göre kardeşlik, içi boş ve ruhsuz bir iskeletten ibaretmiş. Modern dünyada kan bağıyla bağlı olanların bile mal ve miras kavgası yüzünden birbirine düşebildiği, hatta trajik olayların yaşandığı düşünülürse, Güven belki de haklıdır. Ancak ne senin ne benim ne de Güven’in yetiştiği iklimde........

© Milat