Son yıllarda ne zaman bir akademisyen, bir öğrenci ya da geleceğini planlamaya çalışan bir gençle karşılaşsam, havada hep aynı endişeli soru asılı duruyor: “Geleceğin mesleği ne olacak?”

Bu soruya yanıt aranırken en büyük hatayı, dijitalleşmenin getirdiği kolaylığı "uzmanlığın sonu" sanarak yapıyoruz. Herkesin elinde bir kamera, herkesin cebinde bir yayın kanalı olmasının, iletişim bilimine ve eğitimine olan ihtiyacı azalttığı düşünülüyor. Oysa araçların yaygınlaşması, o araçları yönlendiren aklın gereksizleştiği anlamına gelmez. Tam aksine, bilgi bombardımanı arttıkça, doğru bilgiye, stratejik anlatıya ve yön duygusuna olan ihtiyacımız hayati bir boyuta ulaşıyor.

Günümüzde dünyayı yöneten şey artık sadece ham sermaye ya da ağır sanayi değil; verinin, algının, dijital anlatıların ve ağ toplumunun yönetimidir. Geleneksel iletişim disiplinleri şüphesiz ki insanlığın hikâye anlatma ihtiyacının temel taşlarıdır. Ancak Yeni Medya ve İletişim, tüm bu disiplinlerin kesişim noktasında duran;........

© Milat