Saygıdeğer okurlarım, bugünkü satırlarımda kötülüğün anlamı ve kaynağı üzerine bazı değerlendirmelerde bulunacağım.; İnsan bazen kötülüğü hep kendi dışında arar; çevresindeki kötü insanlardan, kötü olaylardan ve yapılan haksızlıklardan şikâyet eder. Oysa asıl sormamız gereken soru şudur: Biz kendi kendimize kötülük ediyor muyuz?

Üstelik insanın kendine yaptığı kötülüğü bir başkası kolay kolay yapamaz.

Öncelikle şunu belirtmekte fayda var: Bizim hayatta başımıza gelen olumsuzluklar başka bir şey, kendi kendimize seçimlerimizle verdiğimiz zarar ise başka bir şeydir. Bireyselciliğin ve menfaatin ön plana çıktığı günümüzde, insanlara güvendiğimizde incinebilir, hayal kırıklığına uğrayabiliriz. Ancak bu durum, insanın çevresine güven duymadan, sürekli tetikte ve huzursuz bir ruh haliyle yaşaması anlamına gelir ki, bu da kendine yaptığı en büyük kötülüktür. Çünkü insan sosyal bir varlıktır. Hayatın olağan akışı içinde kırılabiliriz; fakat hayat inişli ve çıkışlı bir süreçtir. Asıl mesele, yaşanan kırılmaları bizi zayıflatan değil, köklerimizi daha da sağlamlaştıran bir deneyime dönüştürerek daha güçlü bir şekilde hayatımıza devam edebilmektir.

Bilinen bir hakikat var: Kötülük insanlık tarihi kadar eskidir. Fakat bilinçli ve planlı bir kötülük görece nadirdir. İnsan çoğu zaman kendi doğrularına inanarak hareket eder, olayları kendi........

© Milat