Bugünkü yazıya bir soruyla kapı aralayalım: Günümüz insanı hangi hedeflerin peşinde koşuyor? Bakışlarını nereye çevirmiş, umutlarını hangi rüzgârların insafına bırakmıştır? Kalabalıklar arasında giderek yalnızlaşan insan, artık kendisine bile yabancı bir hâle gelmiştir. Hayatın koşuşturması içinde en çok unuttuğumuz şey, kendimize yönelttiğimiz sorular olmuştur. Oysa insanı insan yapan, sorduğu sorulardır.

Nasıl ki havadaki oksijen azaldığında nefes almamız zorlaşıyorsa, aynı şekilde zihnimizin beslendiği düşünce kaynağı da her geçen gün biraz daha azalıyor. Günümüzde kendisiyle yüzleşemeyen, iç hesaplaşmadan kaçan bir insan tipi çoğalıyor. Düşünmemek neredeyse bir akım hâline gelmiş durumda. Sanki hayatımız başkaları tarafından kurgulanmış bir film gibi ilerliyor; hislerimiz törpüleniyor, hassasiyetimiz giderek yok oluyor. Kendi iç dünyamıza dair sorunları bile önemsemez bir duruma geldik. Zira düşünmek emek istiyor, sorgulamak ise bizim konfor alanımızı bozuyor.

Sadece tüketmeyi hedefleyen bir insan, daha adil bir toplum hayali kurabilir mi hiç? Doğruların hâkim olduğu bir düzen için çaba gösterir mi? Elbette hayır. Bu ancak sorumluluk duyan insanların işidir. Düşünen insan, aynı zamanda yük taşıyan insandır. İnsan olmak, omuzlarında bir........

© Milat