Eskiden okullarımız sadece ders yapılan binalar değil, aynı zamanda terbiye, ahlak ve saygının öğretildiği irfan yuvalarıydı. Öğretmen, öğrencinin gözünde yalnızca bilgi veren bir kişi değil; aynı zamanda yol gösteren, koruyan kollayan, örnek alınan bir rol modeldi.

Anne, çocuğunun kimlerle arkadaşlık kurduğunu bilir; eve kaçta geldiğini, nereye gittiğini, kiminle vakit geçirdiğini yakından takip ederdi. Baba, evladının hayatından haberdardı. Çocuklar ise bir yere giderken mutlaka ailelerinden izin ister, büyüklerine danışmadan adım atmazlardı. Çünkü aile, sadece aynı çatı altında yaşayan bireylerin toplamı değil aynı zamanda maneviyatın, ahlakın ve sorumluluk bilincinin inşa edildiği ilk mektepti.

Bugün ise manzara ne yazık ki çok farklıdır.

Modern hayatla birlikte, teknolojinin hızla hayatın merkezine yerleştiği bu çağda, çocuklarımız beton duvarlar arasında büyürken gerçek dostlukların yerini sanal arkadaşlıklar almış durumda. Cep telefonları, tabletler, sosyal medya platformları ve kapalı dijital ağlar gençlerin dünyasını kuşatmış halde. Anne kendi ekranında, baba kendi dünyasında kaybolurken; çocuğun ruh dünyasında neler yaşandığını soran, sorgulayan, takip eden çoğu zaman olmuyor.

Bugün okulda ne yaptın? Arkadaşların kim getir bir tanışalım? Son günlerde neden içine kapandın?

Bu soruların sorulmadığı evlerde sessiz çığlık büyüyor; işte o........

© Milat