Ezgiye uygun ses, tene uygun renk, sahneye uygun dekor, mekâna uygun eşya, sofraya uygun sunum, sokağa uygun mimari… Hemen hepsinde mütenâsip bir hâl vardır, plan vardır, sevimlilik vardır. Bir de ruha uygun bir sûret ve bir ruh vardır. O sûretin ve ruhun bulunduğu yere uygunluğu, o yeri güzelleştiren hâli vardır.

Her ses koroya uymaz, her desen tabloyu güzelleştirmez. Güzelleştiren ne eksik ne fazladır. Tam yerindedir. Yerinde olmak, yerini bulmak, yerine yakışmak da büyük bir inceliktir. İnceliğe sahip olan güzelleştirir. Bir sanat ehlidir.

Kalbin güzelliği yüze yansır, denir. Bu söz kalıplaşmıştır, bilinir, çokça söylenir. Hem kalbi hem yüzü güzel olanın yansıttığı nedir? Orada sevgi hâleleri yayılır. Huzur bulunur. Huzur olan yer güzelleşmiştir.

Annenin merhametle sarıp sarmalaması çocuğu güzelleştirir. Ona güven verir. Annenin olduğu yerde sakinlik, emniyet ve huzur vardır. Biz oraya yuva deriz. Sanatla örülmüştür o yuvanın her karesi. Anne, en güzel ustadır; onun baktığı, dokunduğu her yer güzelleşir.

Sevgi, gönül toprağını suladıkça orası cennetten bir yere dönüşür. Samimi sevgiyle bir araya gelen gönüllerde binbir çiçek açar. Rayihası yeri göğü sarar. İç de dış da güzelleşir.

Güzellik, hakikatin perdesiz hâlidir. Arada bir engel yoktur. Zira güzeli görmek, ona kavuşmak, onunla hemhâl olmak lütûftur. Güzelleştirenin fiili, hakikatin kaynağından doğar. Onun eli,........

© Milat