Bazı dostlarım Ukrayna meselesine neden bu kadar takıntılı olduğumu soruyorlar.

Yok vallahi Ukraynalı bir kız arkadaşım yok.

Mutlu mesut evli bir adamım.

Biz Türkler hem iç hem dış gündemi o kadar yoğun ve olaylı yaşıyoruz ki bunu bana soranlara kızamıyorum da.

2011’den beri ülkenin güneyi – daha spesifik olmak gerekirse Suriye – iç gündemden geriye kalan sınırlı oksijenimizin tümünü tüketiyor. TV ekranlarındaki oklavalı şaklabanlar olmasa ahali Rusya’nın Ukrayna’ya saldırısından “savaş” adı altında da olsa pek haberdar olmayacak.

Fakat Trump’ın da aylardır bir barışa bağlamak istediği Ukrayna meselesi bizim için farkında olmadığımız kadar önemli.

Saatleri biraz ileriye saralım.

Diyelim ki bizdeki – sayıları tahminimizden çok daha fazla olduğu anlaşılan – Rus muhiplerinin, ulusalcıların veya Putin’in Rus imparatorluğunu tekrar tesis etmek için başlattığı saldırıyı desteklerken anti-emperyalist olduklarını zannedenlerin temennileri gerçek oldu ve Rusya Ukrayna’yı dize getirdi.

Karadeniz Rus hakimiyetine girer ve bizi Ruslarla kaçınılmaz olarak tekrar nüfuz ve hakimiyet mücadelesine götürür. NATO’nun Karadeniz’e girme isteği ve ısrarı artar ve Montrö Sözleşmesi bağlamında bizi müttefiklerimizle karşı karşıya........

© Medyascope