Türkiye’de uzun yıllardır adeta ezber edilmiş bir iddia var: “Toplum giderek daha dindar hale geliyor.” Özellikle 2002’den sonra iktidara gelen siyasi anlayışın da bu yönde bir dönüşümü temsil ettiği sıkça dile getirilir. Eğitimden kültürel politikalara kadar pek çok alanda yapılan düzenlemeler, dolayısıyla kamuoyunda Türkiye’nin daha da  muhafazakârlaştığı ve dinî hassasiyetlerin çok daha güçlendiği algısını doğurmuştur.

Ancak meseleye biraz yakından bakıldığında ortaya çıkan tablo, bu algının pek de öyle olmadığını gösteriyor. Zira son yirmi yıl içerisinde yapılan çeşitli sosyolojik araştırmalar, Türkiye toplumunun aslında farklı bir istikamete doğru evrildiğini ortaya koyuyor: Sekülerleşme.

Araştırmaların önemli bir kısmı, dinî pratiklerde gözle görülür bir gerilemeye işaret ediyor. Ramazan ayında oruç tutma oranlarının geçmiş yıllara kıyasla azaldığı, dinî bayramlara gösterilen hassasiyetin eskiye göre daha zayıfladığı, hatta bazı geleneksel ritüellerin yeni nesiller arasında giderek silikleştiği açıkça görülüyor. Bayram sabahlarının o eski kalabalıkları, mahalle kültürünün içten ziyaretleri ve dinî günlere gösterilen toplumsal duyarlılık artık aynı kuvvette değil.

Bu tabloyu yalnızca gündelik hayat pratiklerinde değil, eğitim politikalarının sonuçlarında da görmek mümkün. 2002’den sonra sayıları ciddi biçimde artırılan imam hatip okulları, teoride daha dindar bir nesil yetiştirme hedefinin merkezinde yer aldı. Fakat pratikte ortaya çıkan sonuç bambaşka bir........

© Medya Siyaset