Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin tarafından 19 Kasım 2024 tarihinde imzalanan 991 sayılı Kararname ile yürürlüğe giren “Rusya Federasyonu’nun Nükleer Caydırıcılık Alanındaki Devlet Politikasının Temel İlkeleri”, önceki kararnameyi yürürlükten kaldırmış ve Rus nükleer angajman politikasını stratejik olarak yeniden oluşturmuştur.

Bu belge, Moskova’nın nükleer silahı ne zaman, kime karşı ve hangi gerekçelerle  kullanabileceğinin yasal, doktrinel ve operasyonel çerçevesini çizen stratejik bir planlama metnidir. Doktrinin özü ve başlıca unsurlar şunlardır.

Stratejik Belirsizlik İlkesi: Rusya, nükleer caydırıcılığın etkili olabilmesi için olası kullanımın yeri, zamanı ve ölçeğinin karşı taraf açısından hesaplanamaz olmasını temel bir prensip olarak kabul ediyor(Madde 16/c).

Nükleer Olmayan Devletlerin Arkasındaki Nükleer Güçler: Nükleer silaha sahip olmayan bir devletin, nükleer bir devletin katılımı veya desteğiyle Rusya ve/veya müttefiklerine saldırması, o iki devletin “ortak saldırısı” kabul ediliyor (Madde 11).

Genişletilmiş Güvenlik Şemsiyesi ve Belarus: Birlik Devleti çerçevesinde Rusya’nın yanı sıra Belarus Cumhuriyeti’ne karşı konvansiyonel silahlarla yapılan ve egemenliğe, toprak bütünlüğüne kritik tehdit oluşturan saldırılar nükleer karşılık kapsamına alınmış bulunmaktadır (Madde 18, 19/d).

Yurt dışındaki Rus Unsurları: Rusya sınırları dışındaki askeri birlik ve/veya tesislere yönelik kitle imha silahı saldırıları da nükleer silah kullanım koşullarına dahil edilmiştir (Madde 19/b).

Erken Karşılık ve Hava-Uzay Saldırıları: Seyir füzeleri, stratejik/taktik uçaklar, hipersonik sistemler ve insansız hava araçlarının yoğun bir biçimde havalanıp Rus sınırını geçtiğine dair “güvenilir bilgi” alınması (Madde 19/e) ve Rusya’nın nükleer mukabele kapasitesini felç edebilecek kritik devlet ve/veya askeri tesislerin vurulması (Madde 19/c)........

© Medya Günlüğü