Uzun süredir deneyim ekosisteminin her seviyesinde, Andrej Karpathy’nin kavramsallaştırdığı “Vibe Coding (Hissi Kodlama?!)” ve bu sürecin nihai çıktısı olarak tanımlanan “Generative UI” (Üretken Kullanıcı Arayüzü) konuşuluyor. Konu geçici bir heyecanla türetilmiş sıradan bir trend değil, aksine önemle tartışılması gereken ciddi bir değişimi tarif ediyor. Ne de olsa dijital ürün tasarımını, birbirini takip eden yapılandırılmış adımlarla şekillenen bir tür “zanaat” sürecinin nesnesi olmaktan çıkarıp, diyalog merkezli olarak niyet ve bağlamla şekillenen akışkan bir süreç haline getirmekten bahsediyoruz. Hatta bunun da ötesine geçip kullanıcı karşısında “hissikablelvuku” (önsezi) ile hareket edebilen dijital ürünler konuşuluyor.

Doğal dille ‘hissiyat’ odaklı programlama

Yıllardır kodlama eylemi; kesinlik, determinizm ve katı bir sözdizimi üzerine kuruluydu. Sistemin çalışması için tüm adımların kusursuz olması gerekirdi. Ancak “Hissi Kodlama” bu ilişkiyi tamamen tersyüz etmek iddiasında. Artık makinelerle teknik bir dil üzerinden değil, hissiyat ve niyet üzerinden anlaşıyoruz. Doğal dil, artık bir programlama diline dönüşüyor. Basit bir örnek vermek gerekirse, “Bana 80’ların punk estetiğine sahip, kullanıcının o anki ruh haline uygun müzik listesi öneren bir mobil uygulama tasarla” dediğinizde model çok ekranlı arayüzlerden oluşan bir dijital ürünle hızla karşınıza çıkabiliyor. Üstelik bu ürün kodlanmış durumda. Size sunulan bu ürünün kullanıcı yolculuğu ve arayüz tasarımını prompt tabanlı diyalog aracılığıyla yinelemeli olarak değiştirmeniz mümkün. Tüm değişiklikler arka tarafta kod seviyesinde de gerçek zamanlı olarak gerçekleşiyor.

Bu süreçte, kodlama eylemi, artık “yazma” eyleminden çıkıp bir tür “kürasyon” eylemine dönüşüyor. Çok kısa bir sürede -üstelik kodlanmış biçimdeortaya konan ürünün, hemen yayına alınabilecek olgunlukta olduğu söylense de açık söylemeliyim ki, ben bunu halen iddialı buluyorum. Ürünlerin yetkin tasarımcılar ve........

© MediaCat