10 yıl önce 2016 yılının ilk günlerinde Kürt illerinde yaşanan ölümlere ses çıkarmak amacıyla 2212 akademisyenle birlikte Barış İçin Akademisyenler ’in “Bu Suça Ortak Olmayacağız” bildirisini imzalayanlardan biriydim. Bildirinin açıklanmasının hemen ardından “buzdolabına kaldıran” Tayyip Erdoğan, televizyonlarda barış bildirisini imzalayan akademisyenleri teröre destek vermekle suçlamış, hemen ardından akademisyenlere dönük bir cadı avı başlatılmıştı.

Bildirinin talebi son derece netti: Akan kan dursun, bir süre önce devlet ile PKK arasında süren müzakerelere yani çözüm sürecine geri dönülsün.

Aradan yıllar geçti. Bu 10 yılda önce üniversitelerin idari inisiyatifleriyle daha sonra ise OHAL KHK’leri ile benim de aralarında bulunduğum 800’den fazla akademisyen işten çıkarıldı. Hakkımızda “terör örgütü propagandası yapmak” suçlamasıyla ağır ceza davaları açıldı. Bazı akademisyenler bu davalar sebebiyle cezaevlerinde tutsak edildi. Pasaportlarımız iptal edildi, KHK’lilerin yurttaşlıktan kaynaklanan hakları bile sorgulandı; zaman zaman açıkça çiğnendi. Sonunda Anayasa Mahkemesi bildirinin ifade özgürlüğü kapsamında olduğuna hükmetti ve ceza davalarından beraat ettik. Ancak AYM’nin bu kararı işe dönmemiz anlamına gelmedi.

Bu akademisyenlerin önemli bir kısmı hâlen “terör örgütüyle iltisak” gibi muğlak bir gerekçeyle işsizliğe mahkûm ediliyor. Üstelik bildiri sebebiyle işten çıkarılmış olsak da hakkında tek bir soruşturma veya suç kararı olmayan çeşitli sosyal medya paylaşımlarımız, katıldığımız basın açıklamaları, dernek üyelikleri vs. “iltisak” delili sayılıyor. Örneğin benim Danıştay 5. Daire tarafından reddedilen dosyamda barış bildirisinin yanısıra 2014 yılında yapmış olduğum paylaşımlar dosyaya girmiş ve ülkenin en önemli hukuk kurumlarından Danıştay neye dayandırdığı belli olmayan bir şekilde bunları “iltisak” delili saymıştı.

Aynı bildiriye imza atmış olsak da mahkemeler hakkımızda farklı kararlar verdi. Gelinen noktada Danıştay’dan........

© marksist.org