Bazı utançlar yere düşmez. Toprağa gömülmez.

Gökyüzünden düşer…

Ve insanlığın tam ortasına çarpar.

Donarak ölen bir çocuğun nefesi, bombayla parçalanan bir bedenin sesi, açlıktan sessizce sönen bir bakış…

Bunların hiçbiri “kader” değildir.
Bunlar, planlanmış bir sessizliğin sonuçlarıdır.

Bir çocuk donuyorsa, bu sadece soğuk yüzünden değildir.

İnsanlık üşüyordur.

Vicdanlar ısınmayı reddediyordur.

Bir çocuk bombayla ölüyorsa, sadece bir füze patlamamıştır.

Ahlâk çökmüştür.

İnsan hakları enkaz altındadır.
Ve dünya, “ama” ile başlayan cümleler kurmaya devam ediyordur.

Açlıktan ölen çocuklar vardır.                                                    ........

© Mardin Life