Dün Kahramanmaraş’ta, Ayser Çalık Ortaokulu’nda yaşanan hadise…

Ama susmak daha ağır…

Bir okulun içinde korku, panik ve gözyaşı…

Şimdi herkes aynı soruyu soruyor:

“Bu çocuk bunu nasıl yaptı?”

Ama asıl sorulması gereken soru şu:

“Bu çocuk bu noktaya nasıl geldi?”

Kolay olanı seçiyoruz…

“Suçlu çocuk” deyip geçiyoruz…

Oysa gerçek bu kadar basit değil…

Bir çocuk doğuştan cani olmaz…

Bir çocuk doğuştan öfkeli olmaz…

Bir çocuk doğuştan kopmuş olmaz…

Bir çocuk ihmal edilirse, yalnızlaşır…

Yalnızlaşırsa, savrulur…

Savrulursa, kontrolsüz hale gelir…

Ve bugün çocuklarımız…

Hiç olmadığı kadar yalnız…

Ayrı dünyalarda yaşıyoruz…

Çocuk başka bir odada…

Hangi fikirlerle büyüyor…

Çocuk artık sokakta kaybolmuyor…

Ekranın içinde kayboluyor…

Ve en tehlikelisi de şu:

Karşımızdaki kişi kim…

Bir çocuk, anne babasıyla iki kelime konuşmazken…

Tanımadığı insanlarla saatlerce sohbet ediyorsa…

Orada bir kopuş başlamıştır…

Ama biz hâlâ bunu basit görüyoruz…

“Çocuk işte” deyip geçiyoruz…

Hiç beklemediğimiz bir anda…

O kopuş, bir kırılmaya dönüşüyor…

Bugün burada sadece bir çocuğu konuşmak,

kendimizi kandırmaktan başka bir şey değildir…

Evde kilitlenmeyen bir silahın payı vardır…

Okulda fark edilmeyen bir davranışın payı vardır…

Rehberlikte takip edilmeyen bir sürecin payı vardır…

Anne babayla kurulmamış bir bağın payı vardır…

Ama en derin yara şudur:

Çocuğun kalbi boş kalmıştır…

Ve artık şu gerçeği açıkça konuşmalıyız:

Bu mesele sadece güvenlik meselesi değildir…

Bu mesele kalp meselesidir…

İsterseniz her okulun kapısına polis koyun…

İsterseniz her sokağı kameralarla donatın…

Eğer vicdan susmuşsa…

Eğer Allah korkusu yoksa…

Hiçbir tedbir yeterli olmaz…

Çünkü insanı durduran sadece kanun değildir…

İnsanı durduran vicdandır…

Vicdanı diri tutan ise…

Bugün çocuklarımız bilgiye ulaşıyor…

Ama hikmete ulaşamıyor…

Ama neyin doğru olduğunu ayırt edemiyor…

Din hayatın dışına itildiğinde…

Ahlak zayıfladığında…

insan kendi sınırını kaybeder…

Ama burada da başka bir problem var:

Ama doğru şekilde yaşanmıyor…

Eğitimci hazır değilse…

Rehberlik eden donanımlı değilse…

Verilen söz, kalbe ulaşmaz…

Demek ki mesele sadece çocuk değil…

Baştan sona bir sistem meselesi…

Çözüm uzaklarda değil…

Bir insan kendini düzeltmeden…

hiçbir şehir huzur bulmaz…

Biz çocukları kaybetmiyoruz…

Onları yalnızlığın ve boşluğun ortasında bırakıyoruz…

Artık anlatmak değil…

Kalbi boş kalan bir nesli…

hiçbir kamera, hiçbir polis, hiçbir kanun tek başına koruyamaz…

© Maraş Gündem