“04.17 — Tanıklık” |
04.17…
Bu bir saat değil sadece…
Bu, binlerce hayatın aynı anda durduğu bir andır…
6 Şubat sabahı,
Bir şehir uyandı…
Ama eski hayatına değil…
O gece uyuyamayanlar vardı…
İçine sıkıntı düşüp sebebini bilmeyenler…
Kalbi durmadan atanlar…
Ve saat 04.17’de
Yer sarsıldı…
Evler değil sadece,
hayatlar yıkıldı…
İnsanlar pijamalarıyla sokaklara çıktı…
Kar yağıyordu…
Hava soğuktu…
Ama asıl üşüten, belirsizlikti…
O gün telefonlar sustu…
Sesler kesildi…
Kimse kimseye ulaşamadı…
Bir ekmek…
Bir yudum su…
Bir battaniye…
Dünyanın en büyük nimetleri hâline geldi…
O gün paranın hükmü kalmadı…
Cebi dolu olan da
eli boş olan da
aynı çorba kuyruğundaydı…
Çünkü yoktu…
Satın alınacak bir şey yoktu…
Ulaşılamıyordu…
O gün dünya bize şunu gösterdi:
İnsan, en çok muhtaçken insan olduğunu hatırlıyor…
Enkazların başında sesler vardı…
“Buradayım” diyen sesler…
Ama kazma yoktu…
Kürek........