BİR TABAK YEMEK, BİR SELAM, BİR GÖNÜL

Eskiden komşuluk denilince akla sadece yan yana duran evler gelmezdi. Komşu, evimizin kapısının hemen ötesindeki insan değil; sevincimizi paylaşan, derdimizi bilen, ihtiyaç olduğunda kapımızı çalan kişiydi. Bir tabak yemek götürmek, “Halin nasıl?” diye sormak, bayramda kapısını çalmak, hastalandığında geçmiş olsun demek… Bugün belki küçük gibi görünen bu davranışların aslında büyük bir anlamı vardı. Çünkü komşuluk, büyük sözlerden çok küçük iyiliklerle yaşardı. Bir evde yemek piştiğinde kokusu yalnızca o evin mutfağında kalmaz, bazen komşunun sofrasına da ulaşırdı. Yeni doğan bebeğin sevinci paylaşılır, hastanın kapısı çalınır, yaşlı bir komşunun ihtiyacı varsa kimse ona “Bana ne?” demezdi. Bazen bir tabak sıcak yemek, “Yalnız değilsin” demenin en güzel şekliydi. Bazen kapının önünde edilen kısa bir sohbet, insanın bütün gününü güzelleştirirdi. Bazen de zor bir zamanda sessizce yanında duran bir komşu, uzun uzun söylenen........

© Manisa Meydan Gazetesi