Nunca tiven moi claro o xentilicio da miña tribo. Uns aseguran que é verinense. Outros quítanlle o ene do medio e afirman que é verinés. A persoa máis sobresaliente que deu esta parroquia, sen lugar a dúbidas, é Roberto Verino. Imaxino que se el pensase que o xentilicio é verinense, o seu apelido sería Verinno. Falo con persoas doctas na materia e non todas coinciden. Uns, verinés; outros, verinense. Quédome coa dúbida e recréome na obstinación do silencio. O silencio non é propio da primavera. O cuco canta, alto e agudísimo. Sempre me preguntei cómo ten tanto peito o cuco… porque non para de cantar. É unha alegría. Os paxaros son unha alegría. Dende primeira hora ata pasadas as nove aloumiñan coas súas notas, en ocasións punzantes, a vida do val. Sentamos na terraza. Deixamos ir a conversa por lugares inusitados. Lembramos aos amigos que xa non están e brindamos, solemnemente, por eles. Eu penso moito no Toño Cesteiro. A primeiros de maio, os seus colegas das Harley han de facerlle unha homenaxe merecida. Haberá rock and roll e, fundamentalmente, camaradería e gozo e contento. Aos amigos hai que lembralos, sempre, con alborozo. E máis ao Cesteiro. Era único. Algunha das noites máis divertidas da miña vida paseinas con el. Adoitaba comentarme que eu dáballe moitas voltas ás cousas. Se lle dicía «verinés ou verinense», el cambiaba de asunto. Unha daquelas noites inacabables chegou un turista. Sería agosto, imaxino. O Cesteiro estaba na barra. Loquillo no tocadiscos. O turista preguntoulle ao meu amigo como se chamaban os habitantes de Verín. O Cesteiro, seguro de si mesmo, contestou: «Non sei o nome de todos, pero si da maioría». Era un tipo prodixioso.

© La Voz de Galicia