Aquela tarde canicular as sombras foron alongándose ata desaparecer e as rúas quedaron sumidas nunha luz misteriosa, de umbráculo, mentres todos mirabamos, pasmados, como a lúa ocultaba o sol. Por un momento pareceu que o espírito se apoderaba do mundo, pero era unha ilusión, en seguida a cidade volveu recuperar o ritmo trepidante. A sociedade humana móvese nun vaivén de realidades e sentimentos, somerxida pola barbarie e as catástrofes en directo.

Aquela avidez por construír medio millón de vivendas ao ano derivou, como algúns prognosticáramos, na desastrosa crise do 2008. Apenas unha década máis tarde a pandemia........

© La Voz de Galicia