Protexer á rapazada das pantallas converteuse nunha desas batallas silenciosas, a do intento constante de poñer límites nun mundo que non os ten, pois as pantallas non están nun recuncho, son omnipresentes. Aparecen no peto, na mochila, na mesa. E tamén na aula.

Resulta curioso (ou quizá debera dicir inquietante?) que, mentres se insiste en afastar os teléfonos móbiles dos centros educativos, se nos empurre a dixitalizalo todo. Traballar en liña, usar plataformas, integrar dispositivos... formar para un mundo que xa é dixital. Entón unha pregúntase: onde está a liña? Onde remata a ferramenta e comeza a dependencia?

Non é doado. E chegamos tarde.

Durante anos falouse dos «nativos dixitais» como se tivesen unha vantaxe natural, nacer rodeados de pantallas era un privilexio incuestionable. Comezamos a intuír que tamén era unha exposición prematura, unha cesión sen manual de instrucións.

Onde está a solución? Non é tan sinxelo como prohibir. Quitar de golpe o que forma parte da súa maneira de relacionarse pode percibirse coma outra forma de violencia, pois mentres a idea non mude seguimos vivindo nun mundo que lles esixe estar conectados. E nós, adultos, non somos exemplo de nada.

Así que imos probando, limitando aquí, cedendo alá, tentando explicar o que non temos claro.

Oxalá se puxese de moda non ter móbil. Que fosen eles, as nenas e os nenos, quen liderasen ese xesto. Quen decidisen que non o precisan, que se pode pertencer sen estar conectado.

Non sei se sería máis doado, pero si máis verdadeiro.

© La Voz de Galicia