Aínda sabendo que os tempos de Trump, coma os de Nixon, Kennedy ou Reagan, tamén precisan dunha cortina de fume para tapar as eivas bélicas, que marabilla é observar esta viaxe lunar desde a sensación de que aínda queda un lugar en calma, afastado da miseria terrestre, aínda que sexa a unha distancia de catro mil millóns de euros. Ben os vale só por volver soñar con ser astronauta. As nenas dos oitenta deixamos de querer ser astronautas ao vermos o Challenger estourarnos nos narices. Aquel 28 de xaneiro do 86, o mundo entendeu que pouco máis dun minuto basta para pasar ao nada cando o que hai por diante é o cosmos. Volveu entón o respecto ao inconmensurábel, e tamén a conciencia de sermos diminutas diante de algo que teimaba en manterse á marxe da intención de colonizalo todo. Como boa praga que somos, aquel día recuamos diante dunha dificultade, coma as formigas co veleno. Quizais xa nos esqueceu. Ou poida que sexa só que, asumindo que xa estragamos a Terra, os poucos de nós que queden antes da bendita extinción humana, precisarán doutro lugar co que acabar antes de finiquitar definitivamente a especie.

As nenas dos oitenta, coma a muller que agora sobrevoou a Lúa, queriamos ser astronautas porque xa sabiamos que só ese oficio nos permitiría fuxir desta soberbia dos nosos conxéneres que os leva queimar o mundo con eles dentro. Pero nós viviamos ilusionadas con fuxir lonxe, como dixo a NASA, «máis lonxe ca nunca», non por colonizar a Lúa, Marte ou o infinito, senón por renegar da humanidade que, en só trescentos mil anos acabou con algo de catro mil cincocentos millóns. Se aquel día non estourase o Challenger, quizais hoxe seriamos algunha de nós a que estivese alí, preparando o traxe para aproveitar e escapar.

© La Voz de Galicia