Un atrevemento pola miña parte escribir –aínda que sexa breve- sobre o Patriarca das Letras Galegas, D. Ramón Otero Pedrayo, no seu ano, Ano Oteriano. Narrareilles esa anécdota que soamente a pode facer posible un humanista da dimensión de D. Ramón, e que tiven a oportunidade de contala no contexto da xornada “Vixencia e legado de Ramón Otero Pedrayo” no Foro La Región celebrado no IES que leva o seu nome na cidade de Ourense. Anécdota ilustrativa, que non se sabe ben públicamente, ou así mo transmitiron. Ninguén é alleo a dimensión humana de D. Ramón, resultando imprescindible para comprender non só a cultura galega, senón tamén a identidade profunda da nosa provincia.

Comecei a intervención de inauguración co “Ensaio histórico de Otero Pedrayo, sobre a cultura galega (1930)”: “Non hai cousas vellas nin novas, hai soamente cousas vivas e mortas, e non as determina a idade senón o sopro interior que as anima”. Definindo ao........

© La Región