O alén se vai o bailador que danzaba coa palabra ó son do vento. Ela, deixábase agarimar, pois sabía ben que estaba ante o mestre, o orador, o soñador, ante a luz do seu candil, encandilada. Nos seus brazos voaba libre, pluma e pomba, trazando as ondas máis salvaxes e as máis rexias, as máis populares e as máis cultas. Sublimes sempre. Pois tiña o falar do seductor, a gracia do bendecido, o verbo do creador, o acento poderoso do que respira excelencia.

Meu querido profesor, cantas lembranzas nos quedan! Cantas veces te esperei no Liceo sentada onda a porta xiratoria para que a túa voz comprometida e sabia nunca me faltara. Alegrábaste ó verme -sabías que eu estaría alí, sen falta- e viñas........

© La Región