Chámome Agapito Menéndez e son o que corta o bacallau na miña aldea. Son o único habitante dela. Vivo só; sen muller, sen fillos, sen pais. Solteiro. Só.

Hai anos xa que marchou o último veciño, o Silabario. Un día petou na miña porta e díxome: “marcho, que teño que marchar”. E nin sequera nos demos a man. Eu pensei que quería dicir que marchaba facer algún........

© La Región