Ía marchar, pero non marcho. Así de contundente me poño. Incluso xa me erguera da cadeira. E xusto cando me dispuña a gardar o móbil no peto dereito do pantalón vaqueiro, acordei non marchar. Así de taxativo. Volvín, entón, sentar.

Non marchei porque, realmente, estase ben: á sombra, na terraza da cafetaría. E sabendo que o sol aplana, quenta, case queima. A maiores, teño a compaña dunha........

© La Región