Er an 1977 enes prumères paraules dera revista Terra aranesa numèro 1 s’i tròbe escrit “cum úa flu humil vo nèshe en miei d’aguest vergè… sulet puiram sauva lu que i age de bun n’a nosta terra”. Aué quinsevolh aprenent d’occitan, quinsevolh mainatges des escòles araneses, diderie qu’en aqueth bocin non i a ne ua paraula ben escrita e bèth un aurie dificultat entà compréner-lo. Encara non a 50 ans e quauqu’un des sòns autors encara son vius, e an estat actors deth progrès dera lengua de toti aguesti ans, però cap d’eri la tornarie a escríuer d’aquera forma.

Qué a cambiat? Qué i a de diferent? Enes ans 70, en Aran, mentre s’articulaue un renaishement dera lengua deth país, era gent escriuie segontes es normatives pròpies dera epòca, damb es orientacions qu’auie deishat Jusèp Condò e era Escola deras Pireneos. Auien ues normatives que’n didien qu’èren mès espirituaus, mès capables entà expressar es sentiments e mostrar era forma dera anma. Ère ua normativa pòc estructurada, però ère emplegada de forma majoritària, unanima.

Era manca d’ua estructura mès elaborada portèc as alcaldes dera epòca e ara Generalitat de Catalonha a possar era elaboracion d’ua normativa lingüistica entà assegurar era intercomprension........

© La Mañana