Καθώς η ραγδαία εξάπλωση της τεχνητής νοημοσύνης απαιτεί ολοένα περισσότερη ενέργεια και υπολογιστική ισχύ, η τεχνολογική ελίτ προκρίνει τη μεταφορά μέρους των υποδομών στο διάστημα. Πίσω από τις διακηρύξεις για «σωτηρία της Γης», η έξαρση της ιδιωτικής διαστημικής δραστηριότητας προκαλεί σοβαρή περιβαλλοντική επιβάρυνση, θεμελιώνοντας έναν μηχανισμό που μπορεί να περιγραφεί ως «starwashing», δηλαδή το διαστημικό ανάλογο του «greenwashing» (πράσινου ξεπλύματος) .

Από τα γήινα κέντρα δεδομένων στα τροχιακά κάτοπτρα

Η ιστορική τάση του καπιταλιστικού μοντέλου να αναζητά νέες χωρικές διεξόδους κάθε φορά που προσκρούει σε φυσικά όρια –αυτό που ο David Harvey ονομάζει «spatial fix» – λαμβάνει πλέον διαστημικές διαστάσεις. Η αλματώδης αύξηση της ζήτησης για υπολογιστική ισχύ, εξαιτίας της τεχνητής νοημοσύνης, καθιστά την εγκατάσταση νέων κέντρων δεδομένων στη Γη περιβαλλοντικά μη βιώσιμη.

Απέναντι σε αυτό το αδιέξοδο, η Σίλικον Βάλεϊ προτείνει την τοποθέτηση κέντρων δεδομένων εκατοντάδες χιλιόμετρα πάνω από τον πλανήτη. Παράλληλα, για την αντιμετώπιση των ενεργειακών αναγκών κατά τη διάρκεια της νύχτας, διατυπώνεται η πρόταση αποστολής τροχιακών κατόπτρων που θα διοχετεύουν ηλιακό φως σε ηλιακά πάρκα μετά τη δύση του ηλίου.

Αυτά τα σενάρια δεν συνιστούν κάποιου είδους λογοτεχνίας του φανταστικού, αλλά επίσημες επιχειρηματικές στρατηγικές που προωθούν ο Ίλον Μασκ, ο Τζεφ Μπέζος και άλλες νεοφυείς εταιρείες. Ενδεικτική είναι η περίπτωση της Reflect Orbital από την Καλιφόρνια, η οποία σχεδιάζει αρχικά έναν αστερισμό 57 δορυφόρων για την αντανάκλαση ηλιακού φωτός, με την υπόσχεση της «άφθονης ενέργειας» και ενός «υγιέστερου πλανήτη».

Σήμερα, ο ιδιωτικός τομέας ηγείται της νέας διαστημικής κούρσας, εκτοξεύοντας περισσότερους πυραύλους από ό,τι όλοι οι κρατικοί φορείς μαζί!

Από τους κρατήρες στη Σελήνη στη φθορά της ατμόσφαιρας

Η επέκταση αυτή μετατρέπει το διαστημικό περιβάλλον σε πεδίο συσσώρευσης επικίνδυνων απορριμμάτων. Ο διογκούμενος όγκος μεταλλικών συντριμμιών εγκυμονεί τον κίνδυνο αλυσιδωτών συγκρούσεων, δημιουργώντας ένα στρώμα απορριμμάτων που απειλεί κάθε μελλοντική τροχιακή δραστηριότητα.

Η πραγματικότητα αυτή επιβεβαιώθηκε όταν στάδιο χρησιμοποιημένου πυραύλου –το οποίο αρχικά είχε αποδοθεί σε αποστολή της SpaceX, αλλά μεταγενέστερες αναλύσεις το ταυτοποίησαν ως κινεζικό πύραυλο Long March 3C της αποστολής Chang’e 5-T1– προσέκρουσε στη Σελήνη με ταχύτητα περίπου 9.300 χιλιομέτρων την ώρα, ανοίγοντας νέο κρατήρα στην επιφάνειά της.

Ωστόσο, οι συνέπειες της επέκτασης εταιρειών όπως η SpaceX και η Blue Origin επιστρέφουν άμεσα στη Γη. Η κατασκευή και οι εκτοξεύσεις συνεπάγονται σημαντικές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, οι επίγειες εγκαταστάσεις υποβαθμίζουν τα τοπικά οικοσυστήματα, ενώ η πληθώρα των δορυφόρων προκαλεί εκτεταμένη φωτορύπανση και στερεί από την ανθρωπότητα τη θέαση........

© Kouti Pandoras