Κάρτα ανεργίας, το νέο Rolex της ελληνικής μιζέριας |
Καλώς ήρθατε στη χώρα όπου η μεγαλύτερη επιτυχία στο βιογραφικό σου δεν είναι το πτυχίο ή το Master, αλλά εκείνο το μαγικό χαρτάκι που αποδεικνύει ότι είσαι επίσημα «τίποτα». Στην Ελλάδα του 2026, αν δεν έχεις κάρτα ανεργίας, είσαι είτε εφοπλιστής, είτε θύμα. Η κάρτα ανεργίας δεν είναι πια ένα πιστοποιητικό ανάγκης, μα το απόλυτο status symbol μιας κοινωνίας που έμαθε να ζει με «Pass», να αναπνέει με εκπτώσεις και να ονειρεύεται με δόσεις. Είναι το διαβατήριο για μια ζωή στο περιθώριο, που όμως έχει δωρεάν είσοδο στα μουσεία και τα μέσα, για να πας και να βλέπεις τα αγάλματα αναρωτώμενος ποιος από τους δύο είναι πιο ακίνητος.
Έτσι, ο μισθός εξαφανίζεται πριν τελειώσει ο μήνας, η κάρτα ανεργίας αρχίζει να αποκτά μια παράξενη αξία. Όχι συμβολική, πρακτική. Γίνεται πρόσβαση, εργαλείο, τρόπος να επιβιώσεις. Και κάπως έτσι, αλλάξαμε επίπεδο, αφού δεν μιλάμε πια για κρίση.
Μιλάμε για κανονικότητα.
Το μαγικό χαρτάκι στη χώρα του 24% ΦΠΑ
Είναι πραγματικά μεγαλειώδες το πώς το κράτος σου παίρνει το τομάρι με το ένα χέρι και σου δίνει μια καραμέλα με το άλλο. Πληρώνεις τον καφέ λες και είναι παλαιωμένο ουίσκι, η βενζίνη κοστίζει όσο το υγρό πυρ και το σούπερ μάρκετ έχει καταντήσει γκαλερί τέχνης, κοιτάς τις τιμές, θαυμάζεις τη δημιουργικότητα και φεύγεις νηστικός. Αλλά, ω του θαύματος! Αν έχεις την κάρτα ανεργίας, το σύστημα σε «προσέχει». Σου πετάει ένα Fuel Pass, ένα Youth Pass, ένα «Κάτι-να-μην-πεθάνεις-ακόμα Pass» και ξαφνικά νιώθεις προνομιούχος.
Αυτή η εθιστική σχέση με το επίδομα είναι το τέλειο ναρκωτικό, αφού όλοι μένουν σε μια διαρκή κατάσταση καταστολής. Γιατί να φωνάξεις για το 24% ΦΠΑ που εξαφανίζει τον μισθό σου πριν καν μπει στην τσέπη; Αφού με την κάρτα ανεργίας έχεις 10% έκπτωση στο εισιτήριο του κινηματογράφου για να δεις μια ταινία που θα σου θυμίσει πόσο μίζερη είναι η ζωή σου. Η κοινωνία έχει εθιστεί στο να διεκδικεί την ελεημοσύνη αντί για τη δικαιοσύνη. Η φορολογική αφαίμαξη είναι το κανονικό πρόγραμμα και οι παροχές της κάρτας ανεργίας είναι οι διαφημίσεις που σε πείθουν ότι όλα πάνε καλά.
Καταφέραμε να μετατρέψουμε την αποτυχία του κράτους να προσφέρει εργασία, σε μια ιδιότυπη «ευκαιρία» για τον πολίτη. Ο άνεργος στην Ελλάδα δεν είναι ένας άνθρωπος σε κρίση, είναι ένας εν δυνάμει δικαιούχος. Όσο δουλεύουμε, πληρώνουμε, όσο δεν δουλεύουμε, ίσως έρθει κάτι πίσω. Και το χειρότερο; Είμαστε ευχαριστημένοι μ’ ένα ψίχουλο παραπάνω από τον διπλανό μας. Η αλληλεγγύη πέθανε στην ουρά για κάποιο επίδομα.
Έχεις κάρτα; Προσλαμβάνεσαι!
Παλιά, οι εργοδότες κοίταζαν αν ξέρεις Αγγλικά, αν έχεις προϋπηρεσία, αν έχεις όρεξη για δουλειά. Σήμερα, η πρώτη ερώτηση στη συνέντευξη είναι πιο κρίσιμη: «Κάρτα ανεργίας έχεις; Κι αν ναι, πόσο καιρό;». Αν είσαι άνεργος πάνω από δώδεκα μήνες, συγχαρητήρια, είσαι ο ιδανικός υποψήφιος! Όχι γιατί πετάς στη δουλειά, αλλά γιατί είσαι «επιδοτούμενος». Ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα έχει μετατραπεί σε έναν απέραντο θάλαμο υποδοχής........