Κάποτε η τηλεόραση λεγόταν παράθυρο στον κόσμο, σήμερα είναι καθρέφτης που μας επιστρέφει την εικόνα μας παραμορφωμένη, αλλά αναγνωρίσιμη και γεμάτη απάθεια. Μας έμαθε να τρώμε τον πόνο του άλλου με πιρούνι μιας χρήσης. Να κάνουμε «ζάπινγκ» πάνω από φέρετρα. Να λέμε «τι κρίμα» και να περιμένουμε την επόμενη εικόνα. Δεν πρόκειται για ατύχημα. Είναι εκπαίδευση. Μια μακρά μαθητεία στον κανιβαλισμό, στο reality της επιβίωσης, όπου ο θάνατος είναι περιεχόμενο, το πένθος διάλειμμα για διαφημίσεις και η ανθρωπιά ένα κουμπί που δεν πατάμε ποτέ.

Στα ανοιχτά της Χίου, εκεί που τα σύνορα χαράζονται πάνω στο νερό με το αίμα των απελπισμένων, η θάλασσα έπαψε προ πολλού να είναι γαλάζια. Έγινε ένας υγρός τοίχος, ένας προθάλαμος θανάτου που τον φυλάνε άνθρωποι με στολές, εγκλωβισμένοι κι αυτοί ανάμεσα σε απάνθρωπες εντολές και το ένστικτο που τους προστάζει να απλώσουν το χέρι. Το Λιμενικό, σε αυτό το ιδιότυπο “κυνήγι σκιών”, μετατρέπεται στον τραγικό πρωταγωνιστή μιας παράστασης που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί ότι παρακολουθεί. Κι εμείς, από την ασφάλεια της οθόνης μας, βλέπουμε τα βίντεο της ντροπής να αναπαράγονται σε λούπα, σαν ένα μακάβριο reality που δεν έχει νικητές, παρά μόνο ηττημένους.

Γιατί κάθε φορά που μια βάρκα ανατρέπεται και μια κάμερα καταγράφει το “γεγονός” με την ψυχρότητα ιατροδικαστή, δεν πνίγεται μόνο ένας μετανάστης, πνίγεται και το τελευταίο ίχνος του πολιτισμού που διαφημίζουμε στις βιτρίνες μας.

Τα πλάνα ξεκινούν πάλι. Δεν είναι μια παλιά εικόνα. Είναι ζωντανή. Κι όμως, μοιάζει με επανάληψη μιας παλιάς κατάρας. Στη Ρουμανία, κοντά στην Τιμισοάρα, ένα βαν με οπαδούς του ΠΑΟΚ έγινε κεντρική είδηση. Επτά νέοι άνθρωποι ταξίδευαν για να δουν την ομάδα τους στο ευρωπαϊκό ματς στη Λυών, όταν μια μοιραία προσπέραση τους έριξε στον θάνατο. Και σε ένα άλλο σημείο της ιστορίας, πριν από 27 χρόνια, έξι φίλοι του ίδιου συλλόγου σάλπαραν πίσω από μια........

© Kouti Pandoras