Ο Nolan, η Ελένη του και η μαύρη μας γκρίνια |
Επίσης, η ιστορία ενός μυθικού προσώπου, δεν είναι βιογραφία ούτε ιστορικό τεκμήριο. Είναι φορέας νοημάτων που συμπυκνώνει αξίες, φόβους, επιθυμίες κι αντιφάσεις μιας κοινωνίας. Δεν ορίζεται από το σώμα του, αλλά από τον ρόλο του. Δεν ανήκει στο παρελθόν· μετακινείται και επανερμηνεύεται σε κάθε εποχή.
Αυτά για να ξέρουμε γιατί μιλάμε.
Κάθε φορά που η «πολιτισμένη» Δύση, και ειδικά το ελληνορθόδοξο παράρτημά της, ανακαλύπτει την «ιστορική ανακρίβεια» στον κινηματογράφο, ένας άγγελος χάνει τα φτερά του και ένας λογικός άνθρωπος κλείνει το κεφάλι του στις παλάμες του. Αυτή τη φορά, το «πρόβλημα» είναι η νέα ταινία του Christopher Nolan. Το «έγκλημα»; Μια μαύρη ηθοποιός σε έναν ρόλο που, σύμφωνα με το φαντασιακό του μέσου σχολιαστή του Facebook, έπρεπε να έχει το χρώμα της ασπιρίνης.
Όταν ο «Οργισμένος» ανακαλύπτει τον Όμηρο
Είναι πραγματικά συγκινητικό το ότι άνθρωποι που η τελευταία τους επαφή με το βιβλίο ήταν το εγχειρίδιο χρήσης του κλιματιστικού, μετατράπηκαν μέσα σε μια νύχτα σε διδάκτορες Κλασικών Σπουδών. Η «επανάσταση του τηλεκοντρόλ» ξεκίνησε κι ο οργισμένος έλληνας θεατής, αυτός που θεωρεί ότι ο πολιτισμός είναι κάτι που του ανήκει επειδή έτυχε να γεννηθεί σε αυτή τη γωνιά της Μεσογείου, νιώθει ότι ο Nolan του «κλέβει» την ταυτότητα. Η επανάσταση αυτή είναι βολική, αφού κάπως έτσι, το σινεμά γίνεται το νέο πεδίο μάχης της ελληνοχριστιανικής ψύχωσης, όχι για την τέχνη, αλλά για την «καθαρότητα» της εικόνας.
Πρόκειται για την απόλυτη κωμωδία, αφού μιλάμε για ανθρώπους που δεν έχουν διαβάσει ούτε το οπισθόφυλλο της Οδύσσειας, που αγνοούν τη διαφορά μεταξύ τραγωδίας και δράματος, εξεγείρονται για τη «μυθολογική ορθότητα». Η υποκρισία ξεχειλίζει από τις οθόνες. Τους πείραξε η μελανίνη, αλλά δεν τους πείραξε ποτέ που ο Μέγας Αλέξανδρος στην οθόνη μιλούσε αγγλικά με ιρλανδική προφορά, σαν να βγήκε από παμπ του Δουβλίνου. Εκεί, η «ιστορική ακρίβεια» πήγε περίπατο, γιατί ο Colin Farrell ήταν λευκός. Βέβαια, κι εκεί ενόχλησαν κάτι υπονοούμενα για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του, αλλά δε βαριέσαι… Και όσο είσαι λευκός, μπορείς να είσαι ό,τι θέλεις, ακόμα και Σπαρτιάτης με CGI κοιλιακούς που ουρλιάζει σαν Αμερικανός πεζοναύτης ή ημίθεος που μοιάζει με surfer από την Καλιφόρνια και δεν μπορείς να μάθεις το “Μολών λαβέ”, οπότε λες “Come and get them”.
Το σύνδρομο του Robert Powell & ο ξανθός μεσσίας της L’Oréal
Ας ξεκινήσουμε πάλι από τα βασικά και την απόλυτη υποκρισία.
Μεγαλώσαμε γονατίζοντας μπροστά σε έναν Χριστό ξανθό, γαλανομάτη, με φρεσκολουσμένο μαλλί και βλέμμα διαφήμισης καλλυντικών. Έναν Ιησού βγαλμένο από τα στούντιο του BBC και το πρόσωπο του Robert Powell. Πάνω από το τραπέζι της κουζίνας υπήρχε η εικόνα ενός Χριστού που έμοιαζε περισσότερο με Σκανδιναβό μοντέλο παρά με κάτοικο της Ναζαρέτ. Ένας ξανθός, γαλανομάτης Μεσσίας, με δέρμα που δεν το έχει δει ποτέ ο ήλιος της Μέσης Ανατολής.
Εκεί, η «ιστορική ακρίβεια» δεν μας απασχόλησε ποτέ, δεν........