Στα ελληνικά πανεπιστήμια, υπήρχε μια συγκεκριμένη κάστα ανθρώπων. Τους θυμάσαι; Ήταν εκείνοι που δεν κρατούσαν ποτέ σημειώσεις, αλλά πάντα κρατούσαν μια ντάνα αφίσες. Ήταν εκείνοι που η μόνη τους επαφή με το αμφιθέατρο ήταν για να διακόψουν το μάθημα και να μοιράσουν γραμμές και ρουσφέτια.

Υπάρχουν πτυχία που γράφονται με ιδρώτα. Και υπάρχουν πτυχία που γράφονται με γνωριμίες. Κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο, υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία. Τα πτυχία που δεν γράφτηκαν ποτέ, αλλά πληρώθηκαν κανονικά, μπήκαν σε φακέλους, σε βιογραφικά, σε τίτλους. Και κυρίως, σε καριέρες. Οι υπόλοιποι, οι «γραφικοί», πιστεύουνε ανόητα ότι το χαρτί που θα παίρνανε στο τέλος θα είχε κάποια αξία. Ότι η γνώση ήταν το διαβατήριο για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Πόσο γελασμένοι ήταν.

Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, στην Ελλάδα 2.0, το πτυχίο είναι σαν το ηθικό πλεονέκτημα, το επικαλείσαι μόνο όταν δεν το έχεις. Και η περίπτωση του Μακάριου Λαζαρίδη δεν είναι απλώς ένα ακόμα «γαλάζιο» ατόπημα. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που σαπίζει από το κεφάλι, ενώ το σώμα της προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατηθεί στη ζωή.

Ο «Επιστήμονας» του Λυκείου

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, με την ψυχρή ειρωνεία που τους αρμόζει. Ο κ. Λαζαρίδης, το «δεξί χέρι», ο άνθρωπος που ψιθυρίζει στα αυτιά της εξουσίας, αποκαλύπτεται ότι αμειβόταν ως «επιστημονικός συνεργάτης» στο Υπουργείο Παιδείας, προσέξτε την τραγική ειρωνεία, στο Παιδείας, την εποχή της Μαριέττας Γιαννάκου, όντας απλώς απόφοιτος Λυκείου. Για να προσληφθείς ως ειδικός επιστήμονας, ο νόμος είναι σαφής, χρειάζεσαι πτυχίο, μεταπτυχιακό, διδακτορικό.

Ο Μακάριος όμως είχε κάτι πολύ ανώτερο από έναν τίτλο σπουδών, είναι ωραίος και είχε κομματική ταυτότητα.Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως ενώ εκατομμύρια νέοι στην Ελλάδα λιώνουν στις βιβλιοθήκες, ενώ διδάκτορες με βαρύτατα βιογραφικά δουλεύουν ως εκπαιδευτικοί και πεθαίνουν στην αίθουσα κυριολεκτικά, ο κ. Λαζαρίδης «βάφτιζε» τον εαυτό του επιστήμονα.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά σήμερα κουνάει και το δάχτυλο. Μιλάει για τη «νομιμότητα», για την «αξιολόγηση», για το «ψηφιακό κράτος». Ποια αξιολόγηση, αλήθεια; Αυτή που επιτρέπει σε έναν απόφοιτο λυκείου να εισπράττει μισθούς «άριστου» επιστήμονα; Ή μήπως αυτή που καλύπτει τις τρύπες στα βιογραφικά με το παχύ στρώμα της κομματικής προστασίας;

Από το απολυτήριο στο έδρανο χωρίς ενδιάμεσες στάσεις

Η ειρωνεία δεν είναι ότι κάποιος μπορεί να γίνει βουλευτής χωρίς πτυχίο. Η ειρωνεία είναι ότι μπορεί να παρουσιαστεί ως “επιστήμονας”. Σε μια χώρα όπου άνθρωποι με διδακτορικά δουλεύουν με ωρομίσθια. Σε σχολικές αίθουσες που στάζουν. Σε εργασιακές συνθήκες που δεν αντέχονται. Και μερικές φορές, κυριολεκτικά δεν αντέχονται. Καταρρέουν. Σιωπηλά. Κι απέναντι σε αυτό, υπάρχει μια άλλη διαδρομή. Πιο σύντομη. Πιο αποτελεσματική. Χωρίς βιβλία, χωρίς εξετάσεις, χωρίς αποτυχίες. Μια διαδρομή που δεν σε δοκιμάζει. Σε τοποθετεί.

Είναι η διαδρομή της πολιτικής επάρκειας χωρίς επιστημονική βάση, η διαδρομή........

© Kouti Pandoras