Δεν σκόπευα να ξαναγράφω σε πρώτο πρόσωπο για τον Αλέξη Τσίπρα.  Δεν ενδιαφέρει κανέναν- ούτε αισθάνομαι ότι έχει κάποια σημασία. Παρακινούμαι από δυο παράγοντες:

Ο πρώτος είναι το υβρεολόγιο εναντίον μου από κάποια -περιορισμένα- σαπρόφυτα του Διαδικτύου, που εμφανίζονται ως αγανακτισμένοι “Συριζαίοι” εναντίον μου επειδή «άλλαξα».

Δεν αναφέρομαι σε όσους διαφωνούν μαζί μου και το δηλώνουν, ενίοτε επιθετικά. Καλοδεχούμενη η κριτική τους. Μιλάω για όσους καταφεύγουν σε αθλιότητες εναντίον μου,  επικαλούμενοι ότι  “εξυπηρετώ συμφέροντα”.

Ποτέ δεν τους απαντάω, συχνά δεν παίρνω καν είδηση τι γράφουν γιατί δεν παρακολουθώ  διαδικτυακούς σχολιασμούς και όταν το αντιλαμβάνομαι, απλώς τους διαγράφω από τους λογαριασμούς μου.

Τι νόημα έχει άλλωστε να ασχολούμαι με αγνώστους, όταν ολόκληρος Νίκος Μπίστης, ποικιλοτρόπως γνωστός μου, μου καταλόγισε αναδρομικά «τοξική υποστήριξη στον Τσίπρα»; Αυτή είναι η πρώτη και τελευταία αντίδρασή μου. Ο καθείς και το ήθος  του.

Ο δεύτερος λόγος είναι το άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη στο “Documento”, προκειμένου να απαντήσει σε όσους απορούν «τι έχει με τον Τσίπρα» και γιατί ανατράπηκε η προγενέστερη σχέση τους.

Συστήνω την ανάγνωση αυτού του άρθρου-που αναδημοσιεύεται και στο Α.Π.- ως υπόδειγμα  δημόσιας τοποθέτησης με τον κανόνα «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται». Ο Βαξεβάνης και αν έχει ακούσει από “αγανακτισμένους” -ακόμη και την εποχή που τα πήγαινε καλά με τον Τσίπρα.

Στο εξομολογητικό άρθρο του τα λέει όλα για όλους, με ονόματα και διευθύνσεις. Με καθαρές  κουβέντες και ανοιχτά χαρτιά. Για την πολυετή περίοδο που ο ίδιος και τα μαχητικά δημοσιογραφικά μέσα ενημέρωσης που διαθέτει στήριξαν τον Τσίπρα και το εγχείρημά του, αλλά και για τους λόγους της κριτικής απόστασης μετά από ένα σημείο.

Δεν υπήρξε απλώς ως εκδότης και δημοσιογράφος συμμέτοχος στην ανοδική πορεία του Τσίπρα: έβαζε το χέρι στην τρύπα και έβγαζε φίδια που αξιοποιούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Σύρθηκε σε δίκες και  στοχοποιήθηκε από το σύστημα Μητσοτάκη-και ακόμη τρέχει στα δικαστήρια, για υποθέσεις που ο Τσίπρας “έκανε λάθος”. Ενίοτε τον στοχοποιούσαν και Συριζαίοι.

Έχει λοιπόν κάθε λόγο να απαντάει σε όσους τον ρωτάνε γιατί επικρίνει τον σημερινό αρχηγό της ΕΛΑΣ. Ιδίως όταν βάλλεται από το περιβάλλον του, ακόμη και με νύξεις για “εξαγορά του από τον  Γρηγόρη Δημητριάδη”. Και δεν το λένε μόνο γι’ αυτόν.

Ακόμη και σε ό,τι με αφορά έφτασαν και στα δικά μου αυτιά- οι πληροφορίες του- ότι με συνδέουν με τον Δημητριάδη, τον οποίο ουδέποτε έχω συναντήσει και μόνο επικριτικά έχω γράψει γι’ αυτόν. Βρήκαμε παπά να θάψουμε όποιον δεν πάει με τα νερά μας…

Η προσωπική μου απάντηση είναι λίγο από Σαββόπουλο: “Επίθεση εναντίον μου με μαχαίρι, χτύπαγε τον αέρα, δεν ήμουν εκεί, τον συγχωρώ”.

Έχω εξιστορήσει από το Α.Π.  πώς εξελίχθηκε η σχέση μου με τον κοντοχωριανό, μου Αλέξη Τσίπρα -που άρχισε όταν ήταν ήδη Πρωθυπουργός, χάρη στον αείμνηστο  Βασίλη Μουλόπουλο.

Δεν μετέφερα ποτέ ό,τι είπαμε κατά καιρούς μεταξύ μας για πρόσωπα και πράγματα. Απλώς η κριτική μου, πριν περάσει στην αρθρογραφία μου, είχε διατυπωθεί στον ίδιο, σε συνδυασμό με τις προτάσεις μου.

Ο Τσίπρας δεν ήταν προσωπικός φίλος μου. Είμαι άλλωστε πολύ μεγαλύτερος για να έχουμε κοινά βιώματα. Όταν γεννήθηκε, ήμουν ήδη γραμματέας της τοπικής Νεολαίας συγκεκριμένου κόμματος.

Απλώς υπήρχε άμεση επικοινωνία και ευχέρεια για συζήτηση οποιουδήποτε θέματος. Με........

© Kouti Pandoras