Στο σύγχρονο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, η παραδοσιακή μάχη για την εκλογική επικράτηση έχει αποκτήσει μια παράδοξη διάσταση.

Ενώ τα κόμματα διεκδικούν την κυριαρχία στις κάλπες, η πραγματική πολιτική «αυτοδυναμία» φαίνεται να ανήκει πλέον σε ένα ευρύ κοινωνικό μπλοκ που επιλέγει τη μη αντιπροσώπευση.

Απέχοντες, αναποφάσιστοι και πολίτες χωρίς σταθερή κομματική ταυτότητα συγκροτούν πλέον τη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της χώρας, αφήνοντας το πολιτικό σύστημα σε μια διαρκή αναζήτηση κοινωνικής γείωσης.

Η κυριαρχία της κυβερνώσας παράταξης δεν εδράζεται μόνο στους αριθμούς, αλλά και σε μια ιδεολογική ηγεμονία που προτάσσει την ασφάλεια, τη διαχείριση κρίσεων και κυρίως τη σταθερότητα.

Παρά τη διάχυτη δυσαρέσκεια για την ακρίβεια και τις θεσμικές αδυναμίες, ένα μεγάλο μέρος των πολιτών αξιολογεί τη σταθερότητα ως το υπέρτατο πολιτικό αγαθό, φοβούμενο το ρίσκο μιας αβέβαιης εναλλακτικής.

Η σταθερότητα αναδεικνύεται σε πολιτικό ζητούμενο και κριτήριο επιλογής, την ίδια ώρα που η πλειοψηφία δηλώνει ότι επιθυμεί πολιτική αλλαγή, γεγονός που αποκαλύπτει μία βαθύτερη αντίφαση: οι πολίτες αναζητούν την αλλαγή χωρίς να διακινδυνεύουν την όποια βεβαιότητα.

Απέναντι σε αυτό, η Αριστερά εμφανίζεται εγκλωβισμένη σε μια δομική αδυναμία διαμόρφωσης ενός πειστικού αφηγήματος. Η κριτική της παραμένει συχνά αποσπασματική, χωρίς να καταφέρνει να συγκροτήσει μια ολοκληρωμένη πρόταση κοινωνικού μετασχηματισμού.

Το αποτέλεσμα είναι η διόγκωση η μετατροπή των μη εκπροσωπούμενων πολιτών σε ένα άτυπο «δεύτερο κόμμα».

Σε αυτό το κενό επιχειρούν να παρέμβουν νέα σχήματα. ΗΕΛ.Α.Σ. και η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα, φιλοδοξεί να μετατρέψει την κοινωνική απογοήτευση σε πολιτική πρόταση.

Ωστόσο, το εγχείρημα επικρίνεται ως μια «εκ των άνω» συγκρότηση, με ελλιπείς οργανικούς δεσμούς με την κοινωνική βάση και μια τάση ανακύκλωσης παλαιών επικοινωνιακών σχημάτων αντί για την παραγωγή νέων ιδεών.

Στον αντίποδα, η όποια δυναμική που έχει δημιουργηθεί γύρω από το κόμμα της Μαρίας........

© Kouti Pandoras